گردن امّت بزرگ شمرده است. شما خانواده به مصيبت بزرگى؛ يعنى: شهادت امام‌حسين عليه السلام- كه رحمت خدا بر او باد- مبتلا شديد. اين مصيبت خاصّ شما نبود، بلكه براى همه مسلمانان بود.
سپس گفت:
مختار ثقفى به كوفه آمده و مدّعى است كه از طرف شما مأموريّت دارد و ما را به كتاب خدا و سنّت پيامبر و خون‌خواهى اهل‌بيت پيامبر عليهم السلام و دفاع از مظلومان دعوت كرده است. مى‌خواستيم نظر شما را بدانيم. اگر چنين باشد، با همه وجود، از او حمايت خواهيم كرد و اگر چنين نباشد، او را ترك خواهيم نمود.
به دنبال‌او، يكى پس از ديگرى سخنانى همانند سخنان عبدالرحمن بن شريح اظهار داشتند.
آن‌گاه محمد، فرزند اميرالمؤمنين عليه السلام لب به سخن گشود و پس از حمد و ثناى الهى گفت:
امّا بعد، آنچه راجع به فضيلت ما گفتيد، كه خداوند نصيب ما فرموده، «ذلِكَ فَضْلُ‌اللَّهِ يُؤْتيهِ مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ ذُوالْفَضْلِ الْعَظيمِ» «١»
(يعنى: اين فضيلت از جانب خدا است، به هر كه بخواهد عطا مى‌كند و او صاحب فضل عظيم است.)
در خصوص ابتلاى ما به مصيبت شهادت امام‌حسين، خدا را شاكريم. اين عهدى از جانب خدا و حادثه‌اى بود كه قلم تقدير بر آن رقم خورده و شهادت كرامتى است كه خدا او را به آن مفتخر ساخت.
امّا اصل مطلب، گفتيد كسى شما را براى خون‌خواهى ما دعوت كرده‌