پيامدهاى عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٥٢

«خداوند مرا بكشد، اگر او را نكشم.» گويند: مختار نمى‌خواست به نزد عبداللَّه بن زبير برود، ابن‌غرق به او پيشنهاد كرد و مختار در پاسخ گفت:
«اگر عبداللَّه‌بن‌زبير حرف مرا گوش دهد، به نزدش مى‌روم.» مختار همچنين به ابن‌غرق گفت: «هرگاه شنيدى كه من قيام كرده‌ام، به مردم بگو:
مختار به خون‌خواهى شهيد مظلوم و مقتول سرزمين كربلا و فرزند پيامبر خدا- حسين‌بن‌على عليه السلام- قيام كرده است. به خدا قسم، همه قاتلان حسين را از دم شمشير خواهم گذراند.» «١»
ملاقات مختار با عبداللَّه‌بن‌زبير
عبداللَّه‌بن‌زبير در مكّه، براى فريب مردم، خود را مردى عابد وزاهد و پناهنده به خانه خدا معرّفى مى‌كرد و از اين راه توانست تا اندازه‌اى اعتماد مردم را به خود جلب كند. او در آغاز دعوت، خود را به عنوان خون‌خواه امام‌حسين عليه السلام جلوه مى‌داد. جنايات يزيد، كه از همه مهم‌تر فاجعه عاشورا و پس از آن، قتل عام مردم مدينه بود، موجب گرديد موج نفرت عمومى عليه يزيد و خاندان اموى همه جا را بگيرد.
شعار خون‌خواهى امام‌حسين عليه السلام و انتقام‌طلبى از مسببّان فاجعه عاشورا، زمينه بسيار مناسبى بود كه براى ابن‌زبير پيش آمد؛ او كه سراسر وجودش دشمنى باپيامبر صلى الله عليه و آله بود، اين بار با يك موضع‌گيرى فرصت‌طلبانه، به عنوان خون‌خواه امام‌حسين عليه السلام خود را ظاهر ساخت و توانست توجّه بسيارى از انقلابيان، از جمله مختار را به خود جلب كند.
علّامه ابن‌نما مى‌نويسد: «عبداللَّه‌زبير، پيش از مرگ يزيد و پس از