علّامه ابن‌نما، علّامه مامقانى، علّامه امينى، و آيةاللَّه خوئى (ره) او را ستوده‌اند و در وثاقت و صحّت عمل و درستى اعتقاد او ترديد ننموده‌اند.
جالب اين‌كه در ميان فقها، علما، محدثان و رجاليان بزرگ شيعه، تاكنون احدى از آنان در ذم و نكوهش مختار سخن نگفته و بعضى روايات و نقل‌هاى تاريخى را كه در اين باب بوده، يا حمل بر تقيّه كرده‌اند ويا آن‌را ساخته دشمنان اهل بيت عليهم السلام دانسته و در سند يا متن آن خدشه نموده‌اند.
آيةاللَّه خويى درباره مختار مى‌نويسد: «اخبار و رواياتى كه درباره مختار رسيده دو قسم است:
١- اخبارى كه در مدح و ستايش او است؛
٢- اخبارى كه در مذمّت و قدح او است. امّا اخبار مدح، قوى و برتر است.»
سپس بيان مى‌دارد: «در حسن حال مختار، همين بس كه او با كشتن قاتلان امام‌حسين عليه السلام، دل اهل بيت عليهم السلام را شاد كرد واين خود خدمتى بزرگ به ساحت مقدّس خاندان پيامبر صلى الله عليه و آله است كه استحقاق پاداش از جانب آن بزرگواران را دارد.»
به اعتقاد ايشان، «قيام مختار به خون‌خواهى امام‌حسين عليه السلام و كشتن قاتلان حضرتش، بدون ترديد مورد خشنودى خداوند و پيامبرش و ائمه اطهار عليهم السلام مى‌باشد.» آن‌گاه پس از نقل روايتى، مى‌فرمايند: «از ظاهر بعضى از روايات، به دست مى‌آيد كه قيام مختار با اذن و اجازه خاصّ امام سجّاد عليه السلام بوده است.»
ايشان در ردّ انتساب مختار به فرقه گمراه كيسانيّه مى‌فرمايد: «اين اتّهام توسّط اهل سنّت به مختار زده شده و (هذَا الْقَوْلِ جِدّاً) و سخنى كاملًا