بعد از ظهر شد و تعداد اندك توّابين به فرماندهى عبداللَّه و رفاعه به شدّت مقاومت كردند و جمعى كثير از شاميان را به هلاكت رساندند و آنان را عقب راندند، امّا دشمن، كه تعدادش بسيار بود، حمله‌اى سنگين را تدارك ديد و آنان را زير فشار قرار داد. به ناچار توّابين مجبور به عقب نشينى شدند. آن‌ها تنها از يك جبهه مى‌توانستند حمله كنند، آن هم جبهه مقابل بود.
با وجود اين، همچنان مقاومت كردند وجنگيدند تا شب فرا رسيد.
ادهم‌ابن‌محرز، يكى از فرماندهان دشمن، با سواران خود از مقابل، با فرمانده توّابين، عبداللَّه‌بن‌وال، مى‌جنگيد. عبداللَّه اين آيه را خواند: «وَ لا تَحْسِبَنَّ الِّذينَ قُتِلُوا فى‌ سَبيلِ اللَّهِ امْواتاً ...» «١»
(يعنى: گمان مدار آنان كه در راه خدا كشته شده‌اند مرده‌اند ....) ادهم اين آيه را كه شنيد، خشمگين شد، به عبداللَّه حمله برد و با ضربتى دست او را قطع كرد و رهايش ساخت و گفت: دوست نداشتم كشته شوى، مى‌خواستم به نزد خانواده‌ات برگردى. عبداللَّه گفت: «بد گمان بردى به خدا، دوست ندارم همچون تو دست سالمى در بدن داشتم، بلكه مى‌خواستم اجر بريدن اين دست نصيب من گردد و اين ثواب از من سلب نشود.»
ابن‌ادهم باز از سخنان شجاعانه عبداللَّه خمشگين شد و نيزه‌اش را در بدن او فرو برد. امّا او با همان وضع، از خود دفاع كرد و به جنگ ادامه داد تا به شهادت رسيد.
عبداللَّه‌بن‌وال يكى از پرهيزگارترين و برترين فقها و از بزرگان و زهّاد زمان خود بود.
وقتى عبداللَّه كشته شد، رفاعةبن‌شداد پرچم را برداشت، چون فقط
پي
پيامدهاى عاشورا ١٣٣ ٣ - سخن علا مه امينى(ره) ..... ص : ١٣٢