پيامدهاى عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١١٠

مسيّب و نيروهايش يك شبانه روز رفتند و سحرگاه استراحت كردند.
او جمعى را براى گرفتن اسير فرستاد تا وضعيّت دشمن را كشف كنند. در بين راه، عربى را ديدند و از او پرسيدند. او گفت: نزديك‌ترين نيروهاى آن‌ها گروه شرحبيل‌بن‌ذى‌الكلاع است كه با شما حدود يك ميل فاصله دارند و افزود: بين او و حصين‌بن‌نمير بر سر فرماندهى لشكر، اختلاف افتاده است و هر كدام خودش را لايق‌تر مى‌داند. منتظرند تا ابن‌زياد تكليفشان را روشن كند.
مسيّب ديد بهترين فرصت براى حمله فراهم است بنابراين، شتابان به سوى آنان پيش رفتند و دشمن را در حالى كه در اردوگاه خود استراحت مى‌كرد، كاملًا غافلگير كردند. نيروهاى توّابين توانستند ضربه مهلكى بر آنان وارد سازند؛ جمعى از آنان اسير، عده‌اى كشته، تعداد زيادى نيز مجروح شدند و غنايم بسيارى از مال و مركب و آذوقه به دست توّابين افتاد.
نيروهاى مسيّب هر چه خواستند از لشكرگاه شاميان غنيمت گرفتند و با پيروزى و غنيمت فراوان، به سوى مقرّ فرماندهى، نزد سليمان بازگشتند.
خبر شكست شاميان به فرمانده كلّ آنان، ابن‌زياد، رسيد و او بلافاصله، حصين‌بن‌نمير را با دوازده‌هزار نيرو به سوى توّابين گسيل داشت. «١»
اخبار حركت نيروهاى ابن‌زياد به سليمان رسيد. او به لشكر خود آماده‌باش داد و گفت تا صف‌آرايى كنند. فرماندهى ميمنه لشكر را به عبداللَّه‌بن‌سعد، كه از سران شجاع شيعه بود، سپرد، ميسره لشكر را به مسيّب‌بن‌نجبه واگذارد و خود نيز در قلب لشكر جاى گرفت.
در سپاه دشمن نيز جبلّةبن‌عبداللَّه ميمنه لشكر، ربيعه بن مخارق ميسره و