را در توجّه به خدا و آخرت ودل‌بريدن از دنيا تشويق نمود و گفت:
... امّا بعد، دشمنى كه منظور شما بود و راه‌هاى درازى را پيموديد تا سراغ او برويد، اكنون با پاى خود به سوى شما آمده است.
شما روزها و شب‌ها را در راه بوديد و رنج بسيار برديد تا به اين‌جا رسيديد. اكنون جنگ را با جان‌بازى و فداكارى و پايدارى و بردبارى استقبال كنيد، كه خداوند با صابران است.
هرگز كسى پشت به دشمن نكند، مگر قصد جان‌بازى و تغيير موضع نبرد داشته باشد يا بخواهد به يارى ياران خود بشتابد. كسى را كه فرار كرد، مكشيد، مگر آن كه با شما به جنگ برگردد. اين سيره و آيين نبرد على بود كه ميان پيروان خود مانده است. سپس گفت: ياران، اگر من كشته شوم، مسيّب بن نجبه امير شما خواهد بود و اگر او كشته شد، عبداللَّه بن سعد بن نفيل امير خواهد بود و اگر او نيز كشته شد، عبدالله‌بن‌وال و اگر او هم كشته شد، رفاعة بن شدّاد امير شما خواهد بود. خداوند كسى را بيامرزد كه جان‌بازى او از روى صدق و اخلاص بوده و به عهد و وفاى خود پايدار باشد. «١»
به دستور سليمان بن صرد، چهارصد سوار از توّابين به فرماندهى مسيّب‌بن‌نجبه، مأموريّت يافتند به استقبال دشمن بروند. آن‌ها دستور داشتند در هر جا به سپاه دشمن برخورد كردند، بى‌امان به آنان يورش برند. سليمان به مسيّب گفت: «هر جا آن‌ها را ديديد، بر آنان حمله بريد؛ اگر پيروز شديد چه بهتر، و اگر نه، بازگرد و كسى از نيروهايت را وامگذار؛ سعى كن همه را برگردانى.»