زفر يك اسب و هزار درهم به مسيّب بخشيد، ولى او مال را پس داد و فقط اسب را قبول كرد وگفت: شايد به اين اسب نيازمند شوم؛ زيرا ممكن است اسب خودم لنگ شود. زفر نان و علوفه و آذوقه بسيارى براى آنان فرستاد، به اندازه‌اى كه مردم از خريد از بازار بى‌نياز شدند و چيزى جز يك پيراهن وتازيانه‌اى نخريدند و روز بعد به سوى دشمن حركت كردند. زفر آنان را بدرقه كرد و به سليمان، رهبر توّابين، اطّلاعات مفيدى از حركت دشمن ارائه داد و گفت: پنج فرمانده دشمن به نام‌هاى حصين‌بن‌نمير، شرحبيل بن‌ذوالكلاع، ادهم‌بن‌محرز، جبلة بن عبداللَّه خثعمى و خود عبيداللَّه بن زياد با لشكرهاى فراوان، كه مانند درخت و جنگل بود، از محل رقّه عبور كردند.
او پيشنهاد كرد: «اگر بخواهيد، پناهتان مى‌دهيم، داخل قلعه و شهر ما شويد؛ با شما متّحد خواهيم شد و در صورت حمله دشمن، همه با هم با آن‌ها وارد نبرد خواهيم شد.»
سليمان گفت: «همشهرى‌هاى خودمان هم چنين پيشنهادى به ما كردند، ولى ما نپذيرفتيم.» زفر گفت: «حال كه بر اين تصميم مصرّيد، پس زودتر حركت كنيد و محلّ و سوق‌الجيشى عين‌الورده را بگيريد، پيش از آن‌كه دشمن آنجا را بگيرد؛ چون سرچشمه آب آن‌جا است. وشهر را پشت سرقرار دهيد كه پناهگاه خوبى براى نبرد است. اگر چنين كنيد، آب و موادّ ذخيره ضرور در دسترس شما خواهد بود واز ناحيه ما خيالتان آسوده باشد كه در امان خواهيد بود. زودتر حركت كنيد. به خدا سوگند، من جماعتى را بهتر از شما و گرامى‌تر و پاك‌تر در زندگيم نديده‌ام.
اميدوارم كه شما سبقت بگيريد واگر نبرد آغاز شد، سعى كنيد در بيابان‌