پيامدهاى عاشورا - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٠٦

مردان او در قلعه آماده دفاع بودند و خود زفر نيز از دژ بيرون نمى‌آمد و آماده‌باش داده بود.
مسيّب بن نجبه، از سران توّابين، به او پيغام داد كه براى رفع نيازمندى‌هاى لشكر توّابين، بازارى بگشايد. خود نيز شخصاً تا در قلعه رفت و از زفر اجازه ديدار و مذاكره خواست. هذيل، فرزند زفر، با او صحبت كرد و به نزد پدر بازگشت و گفت:
«مسيّب مردى بزرگ است و از شما اجازه ملاقات خواسته.»
زفر كه مسيّب را خوب مى‌شناخت، به فرزندش گفت: «پسرك من، تو نمى‌دانى او كيست؟ او يكّه‌سوار عرب و قهرمان قبايل مضر است. اگر ده تن از اشراف و سران مضر را بشمارند، او يكى از آنان است، او مردى موحّد و با ايمان و پرهيزگار است. زود برو و او را نزد من بياور!»
زفر استقبال گرمى از مسيّب به عمل آورد و او را در كنار خود نشاند واز اهداف قيام و حركت پرسيد. مسيّب هم ماجرا و علّت قيام را بيان كرد.
زفر گفت:
علّت اين‌كه ما در قلعه را بستيم اين بود كه هدف شما را نمى‌دانستيم و روشن نبود كه شما به جنگ ما آمده‌ايد يا برنامه ديگرى داريد. بنابراين، حالت دفاعى به خود گرفتيم. حالا كه مقصد شما روشن شد، با شما حرفى نداريم. ما شما را به نيكى و پرهيزگارى مى‌شناسيم. سپس به فرزندش دستور داد كه براى لشكر توّابين بازارى بگشايد تا آن‌ها بتوانند نيازمندى‌هاى خود را تهيّه نمايند. «١»