يزيد و ابن‌زياد و حكومت شام دانست و توّابين را به انتقام‌گيرى از آنان تشويق نمود و حتّى قول داد كه به يارى آن‌ها نيز خواهد آمد و آنان آزادند كه مقدّمات قيام را فراهم كنند و به سوى ارتش ابن‌زياد، كه در شمال كوفه مستقر بود، حركت نمايند؛ زيرا حكومت شام و ابن‌زياد دشمن مشترك آن‌ها هستند و توّابين نيز همين رأى را داشتند.
امّا پس از خروج توّابين از كوفه و اردوزدن آنان در نخيله، به وحشت افتاد كه اگر آنان پيروز شوند، قطعاً به سراغ كوفه و قاتلان امام‌حسين عليه السلام خواهند آمد بنابراين، سراسيمه همراه با معاون خود، ابراهيم بن محمدبن‌طلحه، كه مستوفى و خراج‌دار ابن‌زبير بود، با جمعى از سران كوفه، كه در قتل امام‌حسين عليه السلام نقشى نداشتند، به سراغ توّابين آمدند و مستقيماً به ديدن سليمان شتافتند. استاندار گفت:
آى سليمان، مسلمان برادر مسلمان است، و هرگز به او خيانت نمى‌كند. شما برادر و همشهرى ماييد. شما بهترين دوست و ياور ماييد. در قيام عجله نكنيد و ما را به مرگ خودتان عزادار نسازيد. از عدّه ما نكاهيد، صبر كنيد تا مدّتى بگذرد وما همه با هم نيرويى عظيم فراهم آوريم و متّفقاً به جنگ با ابن‌زياد و حكومت شام برويم اگر پيشنهاد ما را قبول كنيد، خراج خوبى را هم به شما اختصاص مى‌دهيم، مشروط به آن كه بدون ما به كار جنگ اقدام نكنيد؛ زيرا شكست شما شكست ما نيز خواهد بود.
امير اين سخنان را گفت و مستوفى هم تأييد كرد. آن گاه سليمان در پاسخ آنان گفت: