٨. و بإسناده عن محمّد بنِ أحمدَ بنِ ِیحِیِی، عن العَمرَکِیِّ، عن علِیِّ بنِ جعفرٍ، عن أخِیه موسَِی بنِ جعفرٍ علِیه السّلام، قال: «سألته عن فِراشِ الِیهودِیِّ و النّصرانِیِّ ِیُنامُ علِیه؟ قال: ”لا بَأسَ؛ و لاِیصَلِّی فِی ثِیابهما.“ و قال: ”لاِیَأکُلُ المسلمُ مع المجوسِیِّ فِی قَصعةٍ واحدةٍ، و لاِیُقعِده علِی فِراشهِ و لا مسجدِه و لاِیُصافِحه.“»

قال: «و سألته عن رجلٍ اشترِی ثَوبًا من السّوقِ لِلُّبسِ لاِیدرِی لمن کان، هل تَصِحُّ[١] الصّلاةُ فِیه؟ قالَ: ”إن اشتَراهُ مِن مُسلمٍ فلِیُصَلِّ فِیه، و إن اشتراهُ من نصرانِیٍّ فلاِیُصَلِّی فِیه حتِّی ِیَغسِلَه.“»[٢]

و هم‌چنِین رواِیت:

٩. أحمدُ بنُ أبِی‌عبداللهِ البرقِیُّ فِی المحاسنِ، عن محمّدِ بنِ عِیسِی، عن صَفوانَ بن ِیحِیِی، عن موسِی بنِ بَکرٍ، عن زرارة، عن أبِی‌عبداللهِ علِیهالسّلام فِی آنِیةِ المجوسِ قال: «إذا اضطُرِرتُم إلِیها فاغسِلُوها بالماءِ.»[٣]

[١]. خ ل: تصلح.

[٢]. وسائل الشِّیعة، ج ٣، ص ٤٢١. ترجمه:

«علِی بن جعفر از برادرش موسِی بن جعفر علِیهماالسّلام رواِیت مِی‌کند و مِی‌گوِید: از اِیشان پرسِیدم آِیا مِی‌شود در رخت‌خواب ِیهودِی و نصرانِی خوابِید؟

حضرت فرمود: ”اشکالِی ندارد؛ امّا در لباس آنها نماز نخواند!“ و فرمود: ”نباِید مسلمان با مجوسِی در ِیک کاسه غذا بخورد، و نِیز نباِید او را بر فراش و محلّ عبادت خود بنشاند، و با او مصافحه نماِید!“

علِی بن جعفر مِی‌گوِید: از اِیشان راجع به شخصِی که لباسِی را براِی پوشِیدن از بازار مِی‌خرد و نمِی‌داند که چه کسِی آن را دوخته است، پرسِیدم: آِیا نماز خواندن در آن لباس جاِیز است؟ فرمود: ”اگر از مسلمان خرِیده است در آن نماز بخواند؛ ولِی اگر از نصرانِی خرِیده است، تا آن را نشسته در آن نماز نخواند!“» (محقّق)

[٣]. وسائل الشِّیعة، ج ٣، ص ٤٢٢. ترجمه:

«زراره از امام صادق علِیهالسّلام در مورد ظروف مجوس سؤال مِی‌کند، حضرت فرمودند: ”اگر مجبور به استفادۀ از آنها شدِید، آنها را با آب بشوِیِید.“» (محقّق)