طهارت انسان - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٩٣ - بررسِی رواِیات نهِی کننده از غَسل ِیا تناول از ظرف مجوسِی ِیا پوشِیدن لباس خرِیدارِی شده از نصرانِی

فعلِی‌هذا حمل مرحوم شِیخ حرّ ـ رحمة الله علِیه ـ رواِیت را بر عدم رطوبت، خالِی از اشکال نِیست.[١]

بسِیارِی از فقها آنها را دلِیل بر نجاست اهل‌کتاب دانسته‌اند.

٧. و بإسنادِهِ عن علِیِّ بنِ جعفرٍ، أنّه سأَل أخاه موسَِی بنِ جعفرٍ علِیهالسّلامُ عن النّصرانِیِّ ِیَغتَسلُ مع المسلمِ فِی الحمّامِ، قال: «إذا علِم أنّه نصرانِیٌّ اغتَسَلَ بغِیر ماءِ الحمّامِ، إلّا أنِیَغتَسلَ وحدَه علَِی الحَوضِ فِیَغسِلُه ثمّ ِیَغتَسلُ.» و سأله عن الِیهودِیِّ و النّصرانِیِّ ِیُدخِلُ ِیَدَه فِی الماءِ، أ ِیَتَوَضَّأُ منه للصّلاةِ؟ قال: «لا؛ إلّا أن ِیُضطَرَّ إلِیه.»[٢]

در اِین رواِیت نِیز امام علِیهالسّلام ابتدائاً حکم به عدم غسل مسلمان در صورت غسل کتابِی از همان آب، مِی‌کنند؛ سپس در آخر رواِیت مِی‌فرماِیند: چنانچه آب دِیگرِی نبود، مِی‌توان با همان آب وضو گرفت. درحالِی‌که کاملاً واضح است که وضو باِید با آب طاهر باشد و چنانچه مکلّف جهت صلاة، آب طاهرِی نِیافت باِید تِیمّم عوض از وضو نماِید؛ نه اِینکه با همان آب نجس غسل کند، و ِیا وضو بگِیرد.

[١]. وسائل الشِّیعة، ج ٣، ص ٤٢٠:

«أقول: هذا محمول علِی عدم الرّطوبة، و المسح و الغسل علِی الاستحباب؛ و الّذِی قبله محمولٌ علِی وجود الرّطوبة.»

[٢]. وسائل الشِّیعة، ج ٣، ص ٤٢١. ترجمه:

«علِیّ بن جعفر از برادرش موسِی بن جعفر علِیهماالسّلام راجع به نصرانِی مِی‌پرسد که با مسلمان در حمّام شست‌وشو مِی‌نماِید؛ فرمود: ”اگر بداند که او نصرانِی است، با آبِی غِیر از آب حمّام شست‌وشو نماِید؛ مگر آنکه نصرانِی خودش را تنها در حوض بشوِید، سپس او آنجا را آب بکشد و بعد به شست‌وشوِی خودش بپردازد.“ و نِیز پرسِید اگر ِیهودِی و نصرانِی دستشان را در آب کنند، آِیا مِی‌توان با آن آب براِی نماز وضو گرفت؟ فرمود: ”خِیر؛ مگر اِینکه مضطر شود.“» (محقّق)