طهارت انسان - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٧٨ - رواِیاتِی در نص ِیا ظهور بر طهارت اهلکتاب و غِیره

اِین رواِیت به طرِیق دِیگر نِیز رواِیت شده است.[١]

در اِین رواِیت صحِیح‌السّند، امام علِیهالسّلام تصرِیح بر طهارت اهل‌کتاب دارد و مانع از اختلاط با آنان را صرفاً خوردن گوشت خوک مِی‌داند، و در غِیر اِین‌صورت هِیچ اشکالِی در اختلاط و صرف غذا در ظرف‌هاِی آنان، و به عبارت دِیگر هم‌غذا شدن با آنان نمِی‌بِیند. و اگر اهل‌کتاب داراِی نجاست ذاتِی مِی‌بودند، قطعاً ظرف‌هاِی آنان به‌واسطۀ تماس با دست، نجس مِی‌شد و اختلاط با آنان طبعاً حرام مِی‌گردِید.

٢. محمّدُ بنُ الحسنِ ... عن معاوِیةِ بن عمّار قال: «سألتُ أباعبداللهِ علِیهالسّلام عن الثِِّیابِ السّابِرِیّةِ ِیَعمَلها المجوسُ، و هم أخباثٌ و هم ِیشرَبون الخمرَ و نساؤُهم علِی تلک الحالِ، ألبَسُها و لاأغسِلُها و أُصَلِّی فِیها؟ قال: ”نعم!“»

قال معاوِیةُ: «فقَطَعتُ له قَمِیصًا و خِطتُه و فَتَلتُ له إزارًا و رِداءً منَ السّابرِیِّ، ثم بعَثتُ بها إلِیه فِی ِیومِ جمُعةٍ حِین ارتفع النّهارُ؛ فکأنّه عرَف ما أُرِیدُ، فخرَج بها إلِی الجمُعةِ.»[٢]

٣. و بِإسنادِهِ عنِ الحسِینِ بنِ سعِیدٍ، عن فَضالةَ، عن جمِیلِ بنِ دَرّاجٍ، عن

[١]. المحاسن، ج ٢، ص ٤٥٣.

[٢]. وسائل الشِّیعة، ج ٣، ص ٥١٨. ترجمه:

«معاوِیة بن عمّار رواِیت مِی‌کند: از امام صادق علِیهالسّلام در مورد لباس سابرِی که مجوس آن را مِی‌بافند درحالِی‌که جُنب هستند و شراب مِی‌خورند، و زنانشان نِیز به همِین کِیفِیّت و با همِین حالت خباثت آن را مِی‌بافند، پرسِیدم که، آِیا مِی‌توانم اِین لباس را بدون اِینکه بشوِیم، بپوشم و با آن نماز بخوانم؟ حضرت فرمودند: ”آرِی.“

معاوِیه گفت: من از همان پارچۀ سابرِی مقدارِی را برِیدم و براِی آن حضرت پِیراهن و شلوار و رداِیِی دوخته، و در روز جمعه هنگامِی که آفتاب بالا آمده بود براِی حضرت فرستادم. گوِیا حضرت مقصود مرا متوجّه شده، و با همان لباس براِی نماز جمعه خارج شدند.» (محقّق)