طهارت انسان - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٥٩ - آِیات دالّه بر خروج اهل کتاب از داِیرة شرک

مصدر در نفس فاعل مِی‌باشد، ذکرِی به مِیان نِیامده است.

و کذلک در آِیۀ اوّل از سورۀ بِیّنه مِی‌فرماِید:

(لَمْ يَكُنِ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ وَالْمُشْرِكِينَ مُنْفَكِّينَ حَتَّى تَأْتِيَهُمُ الْبَيِّنَةُ).[١]

و در آِیۀ ششم نِیز همِین معنا تکرار مِی‌شود:

(إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ وَالْمُشْرِكِينَ فِي نَارِ جَهَنَّمَ خَالِدِينَ فِيهَا أُولَئِكَ هُمْ شَرُّ الْبَرِيَّةِ).[٢]

پس با توجّه به اِین آِیات فقط اهل‌کتاب از داِیرۀ لفظ مشرک خارج، و بقِیّۀ اصناف از عبدۀ أصنام و أنجم و قمر و شمس و حِیوانات را داخل مِی‌کند.

البتّه در آِیات قرآن حتِّی خطاب به مؤمنِین که در اعمال و عبادات خود غِیر خدا را شرِیک قرار مِی‌دهند، با عنوان فعل نه با عنوان اسم فاعل، آنان را از شرک برحذر مِی‌دارد. و ِیا آنان که در إسناد امور عالم تکوِین به خداِی متعال، شرِیک و انبازِی قرار مِی‌دهند هم سهمِی از اِین شرک مِی‌برند؛ مانند آِیۀ شرِیفۀ:

(فَإِذَا رَكِبُوا فِي الْفُلْكِ دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ فَلَمَّا نَجَّاهُمْ إِلَى الْبَرِّ إِذَا هُمْ يُشْرِكُونَ).[٣]

[١]. ترجمه: «آن افرادِی از اهل‌کتاب که کافر شده بودند و مشرکِین، از ِیکدِیگر جدا و منفک نبودند، تا اِینکه بِیّنه بر اِیشان آمد.» (محقّق)

[٢]. معاد شناسِی، ج ١٠، ص ٢٤٩:

«آن کسانِی که کافر شده‌اند از اهل‌کتاب (چون ِیهود و نصارِی، و به پِیامبر اسلام اِیمان نِیاورده‌اند) و کسانِی که به خداوند شرک آورده‌اند، در آتش سوزان جهنّم به‌طور جاودان و خلود مِی‌مانند؛ و اِیشانند بدترِین و خبِیث‌ترِین مخلوقات.»

[٣]. سوره عنکبوت (٢٩) آِیه ٦٥. انوار الملکوت، ج ٢، ص ٢٥٦، تعلِیقه ٢:

«اِین مردم مشرک چون به کشتِی نشِینند (و به دست امواج خطر افتند در آن حال) تنها خدا را به اخلاص کامل در دِین مِی‌خوانند؛ و چون از خطر درِیا به ساحلِ نجاتشان رساند (باز به خداِی ِیکتا) مشرک مِی‌شوند.»