طهارت انسان - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٥٥ - رواِیاتِی از شِیعه در استعمال لفظ نجس در غِیر از نجاست ظاهرِی و اصطلاحِی

بسم الله الرّحمن الرّحِیم‌

همان‌طور که قبلاً گذشت، از نقطه نظر فقهِی تنها دلِیلِی که ممکن است از آِیات قرآن کرِیم بر نجاست مشرکِین دلالت کند، آِیۀ شرِیفۀ: (يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّمَا الْمُشْرِكُونَ نَجَسٌ فَلَا يَقْرَبُوا الْمَسْجِدَ الْحَرَامَ بَعْدَ عَامِهِمْ هَذَا)[١] مِی‌باشد. لذا در اِینجا مِی‌باِیست ابتدائاً به تبِیِین عنوان شرک و مشرک پرداخته، سپس مِیزان دلالت آِیه را بر مفاد و مقصود، مورد ارزِیابِی قرار دهِیم.

باِید در اِینجا توجّه کرد که در اِین آِیه فقط خصوص مسجد‌الحرام ذکر شده است، نه مساجد دِیگر؛ پس اگر منظور، عدم دخول مشرکِین در همۀ مساجد باشد، لاأقل مِی‌باِیست تلمِیحِی نسبت به اِین مطلب بوده باشد. و عدم قول به فصل در اِینجا نمِی‌تواند تأثِیرِی داشته باشد؛ زِیرا در زمان نزول آِیه، مساجد مختلفِی در مدِینه و اطراف‌ وجود داشته است و اِین خود، قرِینه بر عدم لحاظ آنها در کِیفِیّت نزول حکم است. بلِی ممکن است اِین قضِیّه به‌نحو عکس، مدخلِیّت داشته باشد؛

[١]. سوره توبه (٩) آِیه ٢٨. امام شناسِی، ج ‌٦، ص ١١٣:

«اِی کسانِی که اِیمان آورده‌اِید! مشرکان نجس هستند، و بعد از اِین سال نباِید به مسجدالحرام نزدِیک شوند.»