طهارت انسان
(١)
پِیشگفتار
١٣ ص
(٢)
مقدّمه
١٧ ص
(٣)
ثبات و عدم تبدّل فطرت و سرشت انسان
١٩ ص
(٤)
تشرِیع دِین براساس فطرت ثابت و لاِیتغِیّر
٢١ ص
(٥)
انطباق حقِیقت تشرِیع بر کِیفِیّت تکوِین و خلق
٢٢ ص
(٦)
کِیفِیّت ارتباط بِین نشئۀ انشاء احکام الهِی و نشئۀ خلق و حِیثِیّت تکوِین
٢٤ ص
(٧)
کِیفِیّت دخالت زمان و مکان در نحوة اجتهاد و استنباط حکم شرعِی
٢٥ ص
(٨)
جوار تبدّل احکام الهِی فقط به واسطة تغِیِیر مبادِی و شراِیط محقّقة موضوع احکام
٢٩ ص
(٩)
حقِیقت نجاست و اقسام آن
٣٣ ص
(١٠)
معانِی لغوِی لفظ «نجس»
٣٣ ص
(١١)
مصادِیق و معانِی مختلف لفظ «نجس»
٣٦ ص
(١٢)
رجوع تمامِی مصادِیق لفظ «نجس» و مشتقّات آن به مقولة تنفّر و انزجار
٣٦ ص
(١٣)
استعمال لفظ نجس در عرف متشرّعه
٣٩ ص
(١٤)
خباثت باطنِی مشرکِین، علّت تحرِیم ورود آنان به مسجدالحرام
٤١ ص
(١٥)
عدم منع پِیامبر و ائمّه معصومِین علِیهم السّلام از ورود مشرکِین به ساِیر مساجد
٤٢ ص
(١٦)
رواِیاتِی از عامّه در استعمال لفظ نجس در غِیر از نجاست ظاهرِی و اصطلاحِی
٤٣ ص
(١٧)
رواِیاتِی از شِیعه در استعمال لفظ نجس در غِیر از نجاست ظاهرِی و اصطلاحِی
٤٥ ص
(١٨)
تبِیِین عنوان شرک و مشرک
٥٦ ص
(١٩)
آِیات دالّه بر خروج اهل کتاب از داِیرة شرک
٥٨ ص
(٢٠)
علّت تخصِیص حکم آِیۀ شرِیفه فقط به مسجدالحرام
٦٠ ص
(٢١)
علّت ترتّب حکم عدم قرب و نزدِیکِی به مسجدالحرام، بر نجاست مشرکِین
٦٢ ص
(٢٢)
رواِیاتِی دالّ بر مناظرة ائمّه علِیهم السّلام با کفّار و زنادقه در مساجد
٦٤ ص
(٢٣)
اقوال اهل سنّت در نجاست ظاهرِی و نجاست ذاتِی مشرکان
٦٨ ص
(٢٤)
اتّفاق فقهاِی شِیعه بر نجاست ذاتِی مشرکان، و عدم توضِیح آن
٧٤ ص
(٢٥)
استدلال به رواِیات باب، و اشکالات آنها
٧٧ ص
(٢٦)
رواِیاتِی در نص ِیا ظهور بر طهارت اهلکتاب و غِیره
٧٧ ص
(٢٧)
کِیفِیّت دلالت رواِیات بر طهارت ذاتِی اهل کتاب، با وجود نجاست عرضِی آنها
٨١ ص
(٢٨)
دلالت بسِیارِی از اِین رواِیات بر کراهت تماس با اهل کتاب
٨٣ ص
(٢٩)
عدم تمامِیّت استدلال فقها بر عدم طهارت اهل کتاب با استناد به رواِیات «حبوب»
٨٥ ص
(٣٠)
منع نمودن رواِیات از همغذاشدن با اهلکتاب، به جهت عدم اجتناب آنها از خمر و خنزِیر
٨٨ ص
(٣١)
کِیفِیّت دلالت رواِیات باب بر عدم نجاست مخالفِین اسلام
٨٩ ص
(٣٢)
رواِیاتِی در نهِی از تماس و ارتباط با اهلکتاب و غِیره
٩٠ ص
(٣٣)
عدم دلالت رواِیات نهِی کننده از تماس و ارتباط با اهل کتاب، بر نجاست ذاتِی آنها
٩١ ص
(٣٤)
حکم به قذارت عارضِی کفار به واسطة وحدت سِیاق در کافر ذمِّی ناصبِی
٩٢ ص
(٣٥)
بررسِی رواِیات نهِی کننده از غَسل ِیا تناول از ظرف مجوسِی ِیا پوشِیدن لباس خرِیدارِی شده از نصرانِی
٩٣ ص
(٣٦)
دلالت رواِیات مبنِی بر جواز ازدواج با اهلکتاب، بر طهارت آنها
٩٥ ص
(٣٧)
استدلال بر طهارت اهلکتاب بهواسطۀ جواز ازدواج با آنها
٩٩ ص
(٣٨)
علّت نهِی رواِیات از نکاح با مشرکِین، به جهت تأثِیرگذارِی اخلاق و آداب مشرکِین به واسطة ازدواج با آنها
١٠٠ ص
(٣٩)
دلالت رواِیات مبنِی بر جواز رَضع طفل مسلمان توسّط اهلکتاب، بر طهارت ذاتِی آنها
١٠١ ص
(٤٠)
استدلال بر طهارت اهلکتاب بهواسطۀ رواِیات رَضع
١٠٤ ص
(٤١)
دلالت رواِیات مبنِی بر جواز تناول لشکر اسلام از مأکولات اهل کتاب، بر طهارت آنها
١٠٦ ص
(٤٢)
دلالت رواِیات مبنِی بر جواز تغسِیل جنازۀ مسلمان توسّط اهل کتاب، بر طهارت آنها
١٠٩ ص
(٤٣)
دلالت رواِیات مبنِی بر جواز استرقاق کفّار و ادخال آنها در منزل، بر طهارت ذاتِی آنها
١١١ ص
(٤٤)
اقوال فقها رضوان الله علِیهم در اِین مسئله
١١٣ ص
(٤٥)
اختلاف کلمات فقها در اطلاق لفظ «نجس» به مطلق کفّار ِیا غِیر اهل کتاب
١١٥ ص
(٤٦)
کلام مرحوم صاحب جواهر در خصوص نجاست اهلکتاب
١٢١ ص
(٤٧)
نقد کلام صاحب جواهر
١٢٢ ص
(٤٨)
کلام مرحوم حاج آقا رضا همدانِی در مسئله، و دغدغة اِیشان در حکم به نجاست غِیر مسلمان
١٢٣ ص
(٤٩)
استدلال صاحب مصباح الفقِیه در ترجِیح بِین اخبار طهارت و نجاست، و نقد آن
١٢٥ ص
(٥٠)
نقد و بررسِی اجماع مدّعا بر نجاست غِیر مسلمان
١٣٥ ص
(٥١)
بِیان حجِّیت اجماع از باب دخول امام علِیهالسّلام در جملۀ فقها، و بِیان اشکال آن
١٣٧ ص
(٥٢)
بِیان حجِّیت اجماع از باب قاعدۀ لطف، و اشکال وارد بر آن
١٣٨ ص
(٥٣)
بِیان حجِّیت اجماع به طرِیقۀ حدس، و اشکال آن
١٤٢ ص
(٥٤)
اشکالات وارد بر اجماع مدّعا بر نجاست غِیر مسلمان
١٤٣ ص
(٥٥)
خاتمه
١٤٧ ص
(٥٦)
نقد استناد فقها بر نجاست مشرکان بهواسطۀ آِیۀ شرِیفه
١٤٩ ص
(٥٧)
حکم آِیۀ شرِیفه در اثبات قذارت باطنِی مشرکِین و حفظ حرمت مسجدالحرام
١٥١ ص
(٥٨)
عدم جواز حمل رواِیات صرِیحۀ طهارت ذاتِی اهلکتاب بر تقِیّه
١٥١ ص
(٥٩)
حکم به طهارت ذاتِی کفّار، در عِین استحباب رعاِیت احتِیاط و اجتناب از تماس با آنان و تناول اطعمۀشان
١٥٣ ص
(٦٠)
فهارس عامه
١٥٥ ص
(٦١)
آثار منتشره
١٨٣ ص
 
٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص

طهارت انسان - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ١٢٦ - استدلال صاحب مصباح الفقِیه در ترجِیح بِین اخبار طهارت و نجاست، و نقد آن

خصوصًا مع ما عَرَفتَ مِن وَهنِ دَلالةِ تلک الأخبارِ علِی النَّجاسةِ، بل إمکانِ منعِ ظهورِها فِیها. اللَهمّ إلّا أنِیُدَّعَِی انجِبارُ ضَعفِ دلالتِها کسَندِها بفهمِ الأصحابِ و عملِهم؛ لکن لاِیَکفِی ذلک فِی تَرجِیحها علِی أخبارِ الطّهارةِ بعدَ عدمِ التّنافِی و إمکانِ الجمعِ عُرفًا مع وجودِ الشّاهدِ علِیه، إلّا أنِیُقالَ: إنّ إعراضَ المشهورِ عن أخبارِ الطّهارةِ أسقَطَها عن الاعتبارِ. فأخبارُ النَّجاسةِ علِی هذا التّقدِیرِ حُجّةٌ سَلِیمةٌ من المُعارضِ، ِیَجِبُ الأخذُ بظاهرها؛ لکنّ الاقتناعَ بهذا القولِ فِی طَرحِ مثلِ هذه الأخبارِ أراهُ مُجرَّدَ التّقلِیدِ و التّصدِیقِ من غِیرِ تصوّرٍ، فلابُدّ من تحقِیقِ هذا القولِ.[١]

در اِینجا بسِیار خوب و مستدل، مرحوم حاج آقا رضا کِیفِیّت دلالت اخبار طهارت و رجحان قطعِی آنها را بر اخبار نجاستْ بِیان داشته، و در مقام جمع با


[١]. مصباح الفقِیه، ج ٧، ص٢٥٤. ترجمه:

«علاوه بر اِین، با تدبّر در آنچه سابقاً در مبحث نجاست شراب ذکر کردِیم, مشخّص مِی‌شود احتمال اِینکه صدور اخبار دالّ بر طهارت به جهت تقِیّه باشد، از احتمال اِینکه اخبار دالّ بر نجاست به دلِیل تقِیّه باشد بِیشتر نِیست. و انصاف اِین است که در اخبار طهارت قرِینه‌اِی که حتِّی مشعر به صدور اِین اخبار به جهت تقِیّه باشد وجود ندارد، تا چه رسد به وجود دلالت معتبرِی بر تقِیّه که باعث صحّت کنار گذاشتن اِین اخبار کثِیره باشد؛ پس رفعِید از امثال اِین رواِیات، بدون دلِیل معتبر جاِیز نِیست.

پس اقتضاِی جمع بِین اِین اخبار و اخبار نجاست، تأوِیل کردن اخبار نجاست است؛ چراکه اخبار طهارت اگر نص نباشند، حدّاقل دلالت آنها از اخبار نجاست ظاهرتر است. علاوه بر اِین، اشاره کردِیم که مدلول لفظِی تعدادِی از اِین اخبار مِی‌تواند قرِینه براِی برگرداندن ظهور رواِیات نجاست باشند؛ خصوصاً ـهمان‌طور که دانستِیـ دلالت آن اخبار بر نجاست، سست است بلکه مِی‌توان گفت اصلاً ظاهر در نجاست نِیستند. مگر اِینکه ادّعا کنِیم فهم اصحاب و عمل آنها ضعف دلالت اِین اخبار را همانند ضعف سندشان جبران مِی نماِید؛ امّا بعد از اِینکه مشخّص شد که اِین اخبار با اخبار طهارت منافاتِی نداشته و امکان جمع عرفِی بِین آنها وجود دارد، دِیگر اِین دلِیل براِی ترجِیح اِین اخبار بر اخبار طهارت، کافِی نخواهد بود. مگر اِینکه گفته شود إعراض علماِی مشهور از اخبار طهارت، آنها را از درجۀ اعتبار ساقط کرده است. در اِین‌صورت اخبار نجاست، حجّتِی بدون معارض خواهد بود که باِید ظاهر آنها را حجّت دانست. امّا به عقِیدۀ من, قانع شدن به اِین دلِیل براِی کنار گذاشتن چنِین رواِیاتِی، صرفاً امرِی تقلِیدِی, و تصدِیقِی بدون تصوّر است؛ پس اِین نظر باِید اثبات گردد.» (محقّق)