طهارت انسان - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ١١٥ - اختلاف کلمات فقها در اطلاق لفظ «نجس» به مطلق کفّار ِیا غِیر اهل کتاب

بسم الله الرّحمن الرّحِیم‌

اختلاف کلمات فقها در اطلاق لفظ «نجس» به مطلق کفّار ِیا غِیر اهل‌کتاب‌

فقهاِی شِیعه ـ رضوان الله علِیهم ـ بحث در اِین موضوع (طهارت و نجاست غِیر مسلمان) را به دو بخش کتابِی و غِیر کتابِی تقسِیم نموده‌اند؛ گرچه بسِیارِی از آنان هر دو قسمت را تحت ِیک عنوان، مورد بحث قرار داده‌اند که همان عنوان شرک و مشرک است، و ِیا بعضِی دِیگر در تحت عنوان کافر، همه را به ِیک نسق و منوال دانسته‌اند.

علاّمۀ حلِّی ـ رضوان الله علِیه ـ در قواعد گوِید:

و الکافرُ، سَواءٌ کان أصلِیًّا أو مُرتدًّا، و سَواءٌ انتَمِی إلَِی الإسلامِ کالخوارجِ و الغُلاةِ أو لا.[١]

و صاحب مفتاح الکرامة در تفسِیر کافر گفته است:

مشرکًا أو غِیرَهُ، ذِمِّیًّا أو غِیرَهُ إجماعًا فِی الناصرِیّاتِ و الإنتصارِ و الغُنِیةِ و السّرائرِ و المُعتبَرِ و المُنتهِی و البِحارِ و الدّلائلِ و....[٢]

[١]. قواعد الأحکام، ج ١، ص ١٩١. ترجمه:

«از جملۀ نجاسات، کافر است؛ فرقِی نمِی‌کند کافر اصلِی باشد ِیا مرتدّ، و منسوب به اسلام باشد مانند خوارج و غُلات ِیا نباشد.» (محقّق)

[٢]. مفتاح الکرامة، ج ٢، ص ٣٥. ترجمه:

«[از موارد نجاست، کافر است] چه مشرک باشد ِیا غِیر مشرک، ذمِّی باشد ِیا غِیر ذمِّی؛ بنابر اجماع مذکور در ناصرِیّات و انتصار و غنِیه و سرائر و معتبر و منتهِی و بحار و دلائل و....» (محقّق)