٢. عَمّارُ بنُ موسِی، عن أبِی‌عبداللهِ علِیهالسّلام ـ فِی حدِیثٍ ـ قال: «قُلتُ: فإن ماتَ رجلٌ مسلمٌ و لِیس معه رجلٌ مسلمٌ و لا امرأةٌ مسلمةٌ من ذوِی قَرابَته، و معه رجالٌ نصارِی و نساءٌ مسلماتٌ لِیس‌ بِینه و بِینهنّ قَرابةٌ؟ قال: ”ِیَغتَسلُ النّصارِی ثمّ ِیَغسِلونَهُ؛ فقَد اضطُرَّ.“»[١]

و همِین‌طور در ذِیل آن وارد است:

و عن المرأةِ المسلمةِ تَموتُ و لِیس معها امرأةٌ مسلمةٌ و لارجلٌ مسلمٌ من ذوِی قَرابَتها، و معها نصرانِیّةٌ و رجالٌ مسلمونَ [لِیس بِینها و بِینهُم قَرابةٌ[٢]]؟ قال: «تَغتَسلُ النّصرانِیّةُ ثمّ تغسِلُها.»[٣]

اِین رواِیات که بعضِی از رواِیاتِ در اِین باب مِی‌باشد، در دلالت بر طهارت ذاتِی اهل‌کتاب تصرِیح دارند؛ زِیرا اگر آنها داراِی نجاست ذاتِی بودند چگونه امام علِیهالسّلام حکم به جواز تغسِیل مِی‌داد؟! و اِینکه بعضِی گفته‌اند: «در صورت اضطرار ـچنانچه در خود رواِیات، مذکور استـ رفع اشتراط طهارت ماء مِی‌شود»، و ِیا اِینکه: «ممکن است مورد محمول بر صورت وجود ماء کُرّ باشد»، در نهاِیتِ سستِی و عدم متانت است؛ زِیرا در صورت دَوَران امر بِین تنجِیس بدن مِیّت و مسِّ غِیرمَحرم، قطعاً صورت ثانِی اولِی خواهد بود. و ثانِیاً: چنانچه در خود

[١]. وسائل الشِّیعة، ج ١، ص ٥١٥. ترجمه:

«عمّار بن موسِی مِی‌گوِید: به امام صادق علِیهالسّلام عرض کردم: اگر مرد مسلمانِی از دنِیا برود و مرد مسلمان ِیا زن مسلمانِی از خوِیشاوندانش همراه او نباشند، امّا مردان نصرانِی ِیا زنان مسلمانِی که از خوِیشاوندانش نِیستند با وِی باشند، چه باِید کرد؟ فرمود: ”چون در شراِیط اضطرار است، مردان نصرانِی ابتدا خود را بشوِیند و سپس وِی را غسل دهند.“» (محقّق)

[٢]. الکافِی، ج ٣، ص ١٥٩.

[٣]. وسائل الشِّیعة، ج ٢، ص ٥١٥. ترجمه:

«و نِیز از آن حضرت راجع به زن مسلمانِی که از دنِیا مِی‌رود و زن مسلمان دِیگرِی با وِی نِیست، امّا زنِی نصرانِی و مردان مسلمانِی [که از خوِیشاوندانش نِیستند] همراه وِی هستند، سؤال نمودم. فرمود: ”زن نصرانِی ابتدا خود را بشوِید و سپس وِی را غسل دهد.“» (محقّق)