الملاحم و الفتن، یا فتنه و آشوبهای آخر الزمان
(١)
بخش اول مشتمل بر دويست و يازده باب
١ ص
(٢)
علم رسول خدا
١ ص
(٣)
علم امير المؤمنين ع به حوادث
١ ص
(٤)
صفت فتنههايى كه از شهرها بپا مىشود
٢ ص
(٥)
فتنههاى چهارگانه و حديث مهدى ع
٤ ص
(٦)
فتنه معاويه(لع)
٥ ص
(٧)
جنگ على ع با معاويه
٦ ص
(٨)
علت صلح امام حسن ع با معاويه
٧ ص
(٩)
اصحابى را كه از نزد رسول خدا ص مىبرند
٧ ص
(١٠)
رسول خدا ص زنان خود را از خروج نهى مىكند
٨ ص
(١١)
خلفاء و امراء و ستمكارانى كه بعد از پيغمبر ص به دنيا مىآيند
٨ ص
(١٢)
خبر دادن على ع از خلافت معاويه
٩ ص
(١٣)
بنى اميه به(م) افتتاح و به(م) ختم مىشوند
١٠ ص
(١٤)
خبر دادن پيغمبر ص از هلاك امتش به دست اولاد مروان
١٣ ص
(١٥)
اطلاع دادن رسول خدا ص به مظلوميت اهل بيت خود
١٣ ص
(١٦)
خبر دادن پيغمبر ص بعده خلفاء خود كه به شماره نقباء موسى ع مىباشند
١٥ ص
(١٧)
مذمت پيغمبر ص از بنى عباس و لباس سياه آنها
١٦ ص
(١٨)
غم و اندوه رسول خدا ص از بنى اميه و بنى عباس
١٧ ص
(١٩)
بنى عباس به(ع) افتتاح و به(ع) ختم مىشوند
١٩ ص
(٢٠)
تحسين پيغمبر ص از زنان بربر
٢٠ ص
(٢١)
بيرقهاى سياه و زرد
٢٠ ص
(٢٢)
راجع به ترك و وبائى كه آنها را نابود مىكند
٢٢ ص
(٢٣)
در باره هلاك ترك به وسيله باد و برف
٢٣ ص
(٢٤)
حوادثى كه در فرات براى ترك پيش مىآيد
٢٣ ص
(٢٥)
جنگ سفيانى با ترك
٢٤ ص
(٢٦)
علامت از بين رفتن سلطنت آنها
٢٤ ص
(٢٧)
راجع به صيحه ماه رمضانى كه اول آن جمعه باشد
٢٤ ص
(٢٨)
حادثه زلزله و طلوع ستارهاى
٢٥ ص
(٢٩)
علامتهاى منقرض شدن سلطنت بنى عباس
٢٦ ص
(٣٠)
ستارهاى كه از مشرق طلوع مىكند و چون شاخى منحنى مىشود
٢٦ ص
(٣١)
ستاره دمدارى كه در ماه صفرى طلوع مىكند
٢٧ ص
(٣٢)
حوادثى كه در ماه رمضان و محرم واقع مىشود
٢٧ ص
(٣٣)
صوت و ندائى كه در ماه رمضان و محرم واقع مىشود
٢٨ ص
(٣٤)
عمود آتشى كه از طرف مشرق ديده مىشود
٢٨ ص
(٣٥)
علامتى در زمان سفيانى دوم
٢٩ ص
(٣٦)
آفتاب دو مرتبه در ماه رمضانى خواهد گرفت
٢٩ ص
(٣٧)
علامت هلاك بنى عباس
٢٩ ص
(٣٨)
بلائى كه در موقع خراب شدن شام پيدا مىشود
٣٠ ص
(٣٩)
كوه خليل ع محل امن و امان است
٣١ ص
(٤٠)
رستگارترين مردم از فتنه شمشير اهل ساحل خواهند بود
٣١ ص
(٤١)
يكى از علائم ظهور مهدى
٣٢ ص
(٤٢)
خروج سفيانى و مهدى
٣٢ ص
(٤٣)
در شام سر و صدائى از طرف بيداء بپا مىشود
٣٢ ص
(٤٤)
سفيانى كه داخل مصر مىشود
٣٣ ص
(٤٥)
بيرقهاى سياهى كه از مهدى
٣٤ ص
(٤٦)
يارى كردن مهدى
٣٥ ص
(٤٧)
لواء مهدى
٣٦ ص
(٤٨)
صفت جوانى از بنى هاشم
٣٦ ص
(٤٩)
صفت بيرقهاى سياه و كوچكى كه از مشق مىآيند
٣٦ ص
(٥٠)
علائم رسيدن سفيانى به كوفه
٣٨ ص
(٥١)
رسيدن بيرقهاى سياه از خراسان
٣٨ ص
(٥٢)
حوادثى كه در مدينه اتفاق مىافتد
٣٩ ص
(٥٣)
علت رفتن سفيانى در مدينه
٤٠ ص
(٥٤)
مهدى
٤١ ص
(٥٥)
مهدى
٤١ ص
(٥٦)
در سلطنت بنى اميه و بنى عباس و خروج مهدى
٤٢ ص
(٥٧)
منادى از آسمان نداء مىكند كه حق با آل محمد
٤٣ ص
(٥٨)
منادى كه در محرم مىگويد برگزيده خلق خدا فلانى است
٤٤ ص
(٥٩)
كشته شدن نفس زكيه و منادى آسمان
٤٤ ص
(٦٠)
صفت بيعت با مهدى
٤٥ ص
(٦١)
مهدى
٤٦ ص
(٦٢)
مهدى
٤٦ ص
(٦٣)
مهدى
٤٧ ص
(٦٤)
زمين لشكر سفيانى را فرو مىبرد
٤٩ ص
(٦٥)
سفيانى خلافت را به مهدى
٥١ ص
(٦٦)
جبرئيل
٥٢ ص
(٦٧)
مهدى
٥٣ ص
(٦٨)
از طرف مهدى
٥٣ ص
(٦٩)
مهدى
٥٤ ص
(٧٠)
خلافت مهدى
٥٤ ص
(٧١)
در زمان مهدى
٥٤ ص
(٧٢)
امت رسول خدا
٥٤ ص
(٧٣)
در زمان مهدى
٥٥ ص
(٧٤)
خدا كار مهدى
٥٦ ص
(٧٥)
على
٥٦ ص
(٧٦)
مهدى
٥٨ ص
(٧٧)
لشكرى كه سفيانى به مكه مىفرستد به زمين فرو مىروند
٥٩ ص
(٧٨)
بيانى از سيد بن طاوس
٦٠ ص
(٧٩)
در موقع ظهور مهدى
٦١ ص
(٨٠)
مدت خلافت مهدى
٦٢ ص
(٨١)
ابن عباس به معاويه گفت مهدى
٦٣ ص
(٨٢)
ضعيف شدن اسلام به نحوى كه كسى نتواند بگويد لا إله إلا الله *
٦٣ ص
(٨٣)
فتح شهرهاى قسطنطنيه و غنيمتهاى آن
٦٥ ص
(٨٤)
نزول عيسى ع و نماز خواندن او پشت سر امام زمان ع
٦٦ ص
(٨٥)
دجال با هشتاد هزار نفر در اطراف كرمان
٧١ ص
(٨٦)
ابن عمر ظهور مهدى
٧٢ ص
(٨٧)
پيغمبر
٧٣ ص
(٨٨)
حديث آتش حجاز كه گردنهاى شتران به وسيله آن روشنائى مىدهد
٧٣ ص
(٨٩)
از علائم قيامت آنست كه با مردمى كه صورتهاشان چون سپر است قتال كنيد
٨١ ص
(٩٠)
اخبار پيغمبر
٨٤ ص
(٩١)
حديث حبشه و خراب كردن كعبه
٨٥ ص
(٩٢)
بعد از اخيار اشرار صد و بيست سال سلطنت مىكنند
٨٩ ص
(٩٣)
خروج دابه و قتل ابليس
٩٠ ص
(٩٤)
بخش دوم حاوى هشتاد و چهار باب
٩٢ ص
(٩٥)
علت صلح امام حسن
٩٧ ص
(٩٦)
موقعى كه معاويه ادعاى خلافت كرد پيغمبر
١٠٠ ص
(٩٧)
مذمت ابو موسى اشعرى و مدح اهل بيت
١٠٠ ص
(٩٨)
اخبار پيغمبر
١٠١ ص
(٩٩)
اخبار على
١٠٢ ص
(١٠٠)
عبور على
١٠٣ ص
(١٠١)
ذكر مهدى
١١٠ ص
(١٠٢)
مذمت بنى اميه كه بدترين قبيلهها هستند
١١١ ص
(١٠٣)
دوازده امام
١١٢ ص
(١٠٤)
على
١١٢ ص
(١٠٥)
اولاد على
١١٣ ص
(١٠٦)
راجع به دولت بنى عباس و بنى اميه
١١٥ ص
(١٠٧)
على
١١٦ ص
(١٠٨)
معجزه پيغمبر
١٢١ ص
(١٠٩)
چندين معجزه از رسول خدا
١٢٥ ص
(١١٠)
معجزه پيغمبر
١٢٦ ص
(١١١)
حديث پيغمبر
١٢٨ ص
(١١٢)
دلائل خروج مهدى
١٢٩ ص
(١١٣)
فتنههائى كه در ماه رمضان تجديد مىشود
١٣٤ ص
(١١٤)
صفت اصحاب مهدى
١٣٦ ص
(١١٥)
مردى كه به مهدى
١٤٤ ص
(١١٦)
حديث آتش حجاز كه گردن شتران به وسيله آن نور مىدهد
١٤٥ ص
(١١٧)
بخش سوم حاوى پنجاه باب
١٤٦ ص
(١١٨)
خروج مهدى
١٥٤ ص
(١١٩)
صفت عدل در زمان مهدى
١٥٦ ص
(١٢٠)
مدينه از اهل خود خالى مىشود
١٦٨ ص
(١٢١)
مصر خراب خواهد شد
١٦٩ ص
(١٢٢)
مهدى
١٧٠ ص
(١٢٣)
دعائى كه خواندن آن باعث رفع خطر مىشود
١٧٢ ص
(١٢٤)
بخش چهارم حاوى چهل و يك فصل
١٧٤ ص
(١٢٥)
يزدجرد فرستادهاى را به پادشاه چين مىفرستد تا او را بر عرب يارى كند و پاسخ پادشاه چين
١٧٤ ص
(١٢٦)
پيشگوئيهاى امير المؤمنين
١٧٦ ص
(١٢٧)
زوجه سطيح و فالگيرى او
١٧٧ ص
(١٢٨)
مسألهاى كه شريح قاضى از حل آن عاجز شد
١٧٩ ص
(١٢٩)
اعتراف شريك و ابن ليلى از ارث بردن دختر
١٨١ ص
(١٣٠)
تزويج ام كلثوم بدون شاهد
١٨٣ ص
(١٣١)
شرح حال(سردوس) و استعمال(هامان)
١٨٣ ص
(١٣٢)
شرح حال تبت مملكت صين
١٨٤ ص
(١٣٣)
داخل شدن على بن الحسين
١٨٥ ص
(١٣٤)
امام حسين
١٨٨ ص
(١٣٥)
امام حسن
١٨٨ ص
(١٣٦)
امام حسين
١٨٩ ص
(١٣٧)
پادشاهان بنى عباس كه دين را تغيير دادند(ترجمه رضيه بنت ابى على)
١٩١ ص
(١٣٨)
حوادث سنه(150) از هجرت
١٩١ ص
(١٣٩)
شرح حال شهر نجاشى
١٩٢ ص
(١٤٠)
نقل احكام جاماسب حكيم
١٩٣ ص
(١٤١)
خطبه على
١٩٤ ص
(١٤٢)
وقوف امام سجاد
١٩٥ ص
(١٤٣)
زلزلهاى در شام و بصره
١٩٦ ص
(١٤٤)
راجع به طالع رسول خدا
١٩٦ ص
(١٤٥)
حكم جاماسب و زردشت قبل از بعثت
١٩٧ ص
(١٤٦)
در باره ايوان كسرى
١٩٨ ص
(١٤٧)
امر خلافت مادامى كه در بين صحابه است كه عمل خلافى انجام نداده باشند(ترجمه ضحاك بن محمد بن هبة الله)
١٩٩ ص
(١٤٨)
تعداد اصحاب قائم
٢٠٠ ص
(١٤٩)
از اصول شيعه
٢٠٩ ص
(١٥٠)
قصه زنى با عمر بن عبد العزيز
٢١١ ص
(١٥١)
حكايت زنى كه بيست پسر زائيد
٢١٧ ص
(١٥٢)
نقل حكاياتى و حكايت دو ملكى كه نزد داود آمدند
٢١٧ ص
(١٥٣)
دو مژده لازم
٢٢٠ ص
(١٥٤)
فهرست مندرجات
٢٢١ ص
 
٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص

الملاحم و الفتن، یا فتنه و آشوبهای آخر الزمان - سید بن طاووس - الصفحة ١٨٢ - اعتراف شريك و ابن ليلى از ارث بردن دختر

بآن ميراث گرده نصف آن را معلوم نمايد، قاضى حكم داد تا كليه مال را بآن دختر دادند، همين كه اين موضوع بگوش مهدى عباسى رسيد در غضب شد و نوح را احضار كرده گفت: به چه مدركى اين طور قضاوت كردى؟ نوح گفت: طبق قضاوت على بن ابى طالب قضاوت كردم زيرا آن حضرت كليه مال را به يك دختر داد چون از آن حضرت پرسيدند بچه مدرك اين قضاوت را كردى؟ فرمود: نصف مال را بدين جهت باو دادم كه فريضه خدا را عمل كرده باشم و نصف ديگر را بجهت آيه شريفه:

وَ أُولُوا الْأَرْحامِ بَعْضُهُمْ أَوْلى‌ بِبَعْضٍ فِي كِتابِ اللَّهِ*.

باو دادم آيه (٦) سوره احزاب يعنى: بعضى از خويشاوندان به بعض ديگر سزاوارترند.

مهدى عباسى گفت: كسى را بياور كه اين شهادت را بدهد و الّا تو را كيفر خواهم كرد، نوح گفت: يا امير المؤمنين تو از فقهاء و قضات راجع به اين مسأله سؤال كن اگر من دروغ گفته باشم هر عملى كه ميخواهى بكن.

مهدى عباسى نامه‌اى نوشت بفقهاى كوفه از قبيل شريك و ابن ابى ليلا و غير آنها كه متولى قضاوت بودند و آن‌ها را خواست كه در بغداد حاضر شوند، همين كه حاضر شدند راجع بقضاوت نوح از آنها استفتاء كرد همه آنها قضاوت نوح را تصديق كردند و اين قضاوت را از على بن ابى طالب ٧ بچند سند روايت كردند، مهدى عباسى بنوح گفت: اين دفعه تو را بخشيدم ولى اگر مرتبه ديگر اين طور قضاوت كنى تو را خواهم كشت.