تكامل و طهارت روح (ترجمه التمحيص) - اسكافى، محمد بن همام؛ مترجم عبدالله صالحي - الصفحة ١١٩ - ٧ - باب حسن اختيار الله للمؤمنين و نظره لهم و إن كانوا كارهين

١١٠- عيسى بن أبي منصور گويد:

شنيدم كه امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ مى‌فرمود:

همانا خداوند آنچه را كه دوست نداشته باشد از بنده مؤمن دفع مى‌گرداند، همان طورى كه مرد شتر را از اهلش كه مال او نباشد منع و دور مى‌نمايد.

١١١- امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ فرمود:

به راستى هنگامى كه خداوند بنده‌اى را دوست بدارد آزمايشش مى‌كند و متعهّد مى‌شود كه بلايا را تقديمش نمايد همچنان كه خانواده و آشنايان مريض، هدايا تقديم او مى‌كنند. و خداوند دو فرشته را موكّل بنده‌اش مى‌كند و مى‌گويد كه بدن او را بيمار كنيد و در معيشت و روزيش سخت بگيريد و او را از رسيدن به خواسته و مقصودش مانع شويد تا آن كه دعا كند و مرا بخواند، همانا كه من صداى (ناله) او را دوست دارم، پس چون دعا كند و خدا را بخواند گويد: براى بنده‌ام ثواب آنچه را تقاضا كرده بنويسيد و دو برابرش نماييد تا آن كه به سوى من آيد و آنچه برايش نزد من است خير و سعادت مى‌باشد.

و چنانچه بنده‌اى را دشمن دارد دو فرشته را بر او موكّل مى‌گرداند و مى‌گويد كه بدن او را سالم قرار دهيد، در روزيش توسعه دهيد و كارى كنيد كه به سادگى و آسانى به خواسته و مقصود خود دست يابد و ياد مرا فراموش كند، كه من صداى او را دشمن دارم، چون نزد من آيد چيزى برايش نباشد.

١١٢- فصيل بن يسار گويد:

امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ در بيمارى كه سخت به آن مبتلا و (بسيار ضعيف شده بود كه) چيزى به جز سر او نمايان نبود، فرمود:

اى فُضيل! همانا من بسيار گفته و مى‌گويم: باكى نيست بر شخصى كه خدا را شناخته و بر اين امر (ولايت و امامت) معتقد و عارف باشد اگر چه بر بلنداى كوهى (تنها) باشد و مرگ او را فرا گيرد.