نسبت به امانتها امين، به دور از هر نوع خيانت، دوستيش با رعايت تقوا (و حقوق متقابل)، خُلق و خويش آميخته با حيا و ادب، بسيار با احتياط؛ لغزش‌هايش‌اندك و ناچيز؛ حركاتش مؤدّبانه؛ سخنش تحسين آفرين؛ پذيراى عذرخواهان مى‌باشد و به دنبال اسرار و معايب ديگران نيست. در امانت‌دارى، امين به دور از هر خيانتى؛ انس او تقوا؛ دوستيش حيا و (مؤمن در تمام حالات) با وقار، شكيبا، شادمان، شكرگزار، كم‌سخن، راستگو، نيكوكار، بردبار، اهل مدارا، پاك دامن؛ و با شرافت مى‌باشد.

نفرين نمى‌كند، دروغ نمى‌گويد، اهل غيبت نيست، دشنام نمى‌دهد، توهين نمى‌نمايد؛ حسادت و بُخل نمى‌ورزد؛ شادمان و خوشحال است، (در برخوردها و جريانات) حسّاسيّت نشان نمى‌دهد؛ و تجسّس و جاسوسى نمكند.

در همه امور، برترين؛ و در اخلاقيّات بهترين آنها را بر مى‌گزيند.

در پناه خداوند و در تأييدات و توفيقات الهى به سر مى‌برد، داراى نيروئى ملايم و اراده‌اى محكم مى‌باشد، نسبت به دشمنان، ظلم و نسبت به آنچه دوست دارد، گناهى را مرتكب نمى‌شود، در سختى‌ها صبور است، ستم و حقّ‌كُشى روا ندارد؛ و هر آنچه را ميل و اشتهاء نمايد، بر آورده نخواهد كرد.

فقر و تهيدست بودن شعارش، صبر و شكيبائى روش زندگيش مى‌باشد؛ كم هزينه و بسيار كمك كننده؛ اهل روزه؛ به پا دارنده نماز و كم‌خواب است.

قلبش پاك؛ و دانش و علمش تزكيه شده است، به طورى كه اگر بر دشمن پيروز آيد، مى‌بخشد؛ و چنانچه وعده‌اى دهد وفا مى‌كند؛ با اشتياق روزه مى‌گيرد و با خشوع نماز مى‌خواند و كارهاى خويش را به بهترين شكل انجام مى‌دهد، مثل آن كه در ديد خداوند متعال قرار دارد. چشمش به جاه و مال ديگران نيست؛ سخاوتمند و دست‌دلباز مى‌باشد؛ سائلى را نااميد نمى‌گرداند؛ بر آنچه كه به دستش برسد بخيل نمى‌باشد؛ با دوستان در رفت و آمد و بر آنها اهل احسان خواهد بود.