تكامل و طهارت روح (ترجمه التمحيص) - اسكافى، محمد بن همام؛ مترجم عبدالله صالحي - الصفحة ١٦١ - ٩ - باب في أخلاق المؤمنين و علامات الموحدين
١٦٩- مهزم اسدى گويد كه امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ فرمود:
به راستى شيعه و پيرو ما داد و فريادش از گوش و بلكه از پرده گوشش تجاوز نكند، ما را (در پيش هر كس و نا كسى) تعريف و تمجيد نكند، (اخبار ما را) به كينه توزان ما نرساند، با دوستان ما مخاصمه و يك و دو نكند، در مجالسى كه عيبگويى ما مىشود شركت نكند.
عرضه داشتم: با افراد شيعهنما چه كنم؟
فرمود: داراى آزمايشات و مشخصاتى هستند، قابل تبديل و جاگزينى هستند، كه سالها بر آنها بيايد و نابودشان كند، آفت طاعون آنها را مىكشد، اختلافاتشان ريشه كنشان كند. شيعه و پيرو ما همانند سگ ناله و زوزه نمىكشد، همچون كلاغ طمعكار و حريص نمىباشد، (از كسى درخواست كمك و) سؤال نمىكند اگر چه از گرسنگى بميرد.
گفتم: چگونه و از كجا ايشان را به دست آورم.
فرمود: آنها را در گوشه و كنار زمين مىيابى، زندگيشان سبك و ساده، همچون خانه بدوشان هستند. اگر حضور يابند شناخته نشوند، اگر غايب باشند گُم و مفقود نگردند، اگر مريض شوند عيادت و بازديد نشوند، اگر همسر نامزد كنند به ازدواجشان نگردند، اگر منكر و خلافى را ببينند انكار نمايند، اگر نادانى با آنها مواجه شود سلامش گويند، اگر درمانده به آنها پناهنده شود دلسوزيش كنند، هنگام مرگ ترس و اندوهى ندارند، در قبرشان يكديگر را زيارت و ملاقات نمايند، چنانچه ايشان را ببينى در شهرها رفت و آمد كنند.
١- روايت شده است:
هنگامى كه امير المؤمنين، علىّ عَلَيْهِ السَّلَامُ در حال ايراد خطبه و سخنرانى بود، يكى از اصحاب حضرت به نام همّام- كه عابد و خداپرست بود- برخاست و در