الآداب الدينية للخزانة المعينية و ترجمه آن (آداب ديني) - الشيخ الطبرسي؛ مترجم احمد عابدي - الصفحة ٣٤٣ - فصل سيزدهم بيان آداب مربوط به مسافرت

حوائج دوستان بودن است. و نعمتى كه انسان دارد موجب خوشنودى دوست و ناراحتى دشمن مى‌گردد. و مردانگى در مسافرت عبارتست از: فراوان و خوب بودن توشه، و بخشش آن به همراهان خود، و پنهان كردن كار دوستان پس از آنكه آنان از تو جدا شدند، و كمتر مخالفت نمودن با همراهان، و زياد گفتن نام خدا در هر پستى و بلندى و در نشستن و ايستادن، و شوخى كردنى كه باعث خشم خداى بزرگ نباشد.

و بدان كه خداى بزرگ انسان را باندازه مردانگى‌اش روزى مى‌رساند، زيرا يارى الهى باندازه خرج انسان است، همچنان كه صبر باندازه ميزان بلاء است.

هر گاه به تنهايى مسافرت رفتى بگو:

«ما شاء اللَّه لا حول و لا قوّة إلّا باللَّه، اللّهمّ آنس وحشتي، و أعنّي على وحدتي و أدّ غيبتي».

«آنچه خدا بخواهد، هيچ نيرو و توانايى جز از خداوند متعال نيست، خداوندا تو همدم تنهائيم باش و مرا بر يكتائيم يارى كن، و نبودم را جبران كن».

حضرت صادق ٧ فرمود: هر گاه راه را گم كردى بگو:

«يا صالح و يا أبا صالح أرشدونا إلى الطّريق يرحمكم اللَّه».