الآداب الدينية للخزانة المعينية و ترجمه آن (آداب ديني) - الشيخ الطبرسي؛ مترجم احمد عابدي - الصفحة ٣٥٩ - فصل چهاردهم آدابى كه كتاب نيز با آنها پايان مىيابد

٢- پيروى از هواى نفس.

٣- راضى بودن انسان از خود.

و اما آنچه سبب نجات است:

١- ترس از خداوند در پنهان و آشكارى.

٢- ميانه‌روى در حالت فقر و توانگرى.

٣- عادلانه سخن گفتن در حال غضب و خوشنودى.

اى على: نه چيز باعث فراموشى مى‌گردد: خوردن سيب ترش، خوردن خيار، پنير، نيم خورده موش، خواندن سنگ قبر، راه رفتن ميان دو زن، انداختن كنه يا شپش، حجامت كردن در پشت گردن، ادرار در آب راكد.

حضرت امام صادق ٧ فرمود: در شگفتم از كسى كه از چهار چيز مى‌ترسد چرا به چهار چيز پناه نمى‌برد:

تعجب مى‌كنم از كسى كه از دشمن مى‌ترسد چرا به ذكر: حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَكِيلُ‌ يعنى: خدا ما را بس است و او بهترين پشتيبان است. پناه نمى‌برد، زيرا من شنيدم كه خداى بلند مرتبه مى‌فرمايد: «آنان با نعمت و بخشش الهى بازگشتند در حالى كه هيچ بدى به آنان نرسيد».

تعجب مى‌كنم از كسى كه گرفتار است چگونه به ذكر: لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ‌ يعنى: خدايى جز تو نيست، تو منزهى و من از ستمگارانم. پناه نمى‌برد، زيرا من شنيدم كه خداى بلند مرتبه پس از اين ذكر مى‌فرمايد: «ما او را اجابت كرديم، و او را از اندوه رهانيديم، و مؤمنان را نيز مى‌رهانيم.

و تعجب مى‌كنم از كسى كه حيله به او زده شده است چگونه به اين دعا پناه‌