الآداب الدينية للخزانة المعينية و ترجمه آن (آداب ديني) - الشيخ الطبرسي؛ مترجم احمد عابدي - الصفحة ٣٦٣ - فصل چهاردهم آدابى كه كتاب نيز با آنها پايان مىيابد

اين است پايان آدابى كه در كتاب‌هاى مشهور اصحاب ما رضوان اللَّه عليهم از ائمه : نقل شده و ما آنها را جمع‌آورى نموديم.

سپس جناب وزير، سرور ولىّ النعمه ما- كه خداوند برترى تو را حفظ كرده و دشمنانت را خوار كند- بدان كسى كه خداوند كار مردم را به او مى‌سپارد و حكومت شهرها را بدست او مى‌سپارد عبادتهايى را مى‌تواند انجام دهد كه ديگران موفق به انجام آنها نمى‌گردند. پس سرورمان- خداوند دولت او را پايدار گرداند- انجام اين سنت‌هاى پسنديده را بر خود غنيمت شمرد كه ياد اينها دائما باقى مانده و هميشه گسترده مى‌شوند.

حتى يك لحظه ايستادن حاجت‌مندان را به درب خود نپسند و آن را اندك نشمر. همه تلاش خود را در رسيدگى به كارهاى مؤمنان قرار ده و اين بر تو مهمتر باشد از مشغول شدن به نمازهاى مستحبى تا چه رسد به تفريحات. زيرا از پيامبر اكرم ٦ نقل شده است كه: «پادشاه عادل و متواضع سايه و نسيم رحمت الهى در زمين است، پس هر گاه خيرخواه خود و بندگان خدا باشد، خداوند او را در روز قيامت كه سايه‌اى جز سايه او نيست به عنوان ميهمان خود محشور نمايد، و اگر به خود و به بندگان خدا خيانت كند خداوند او را در قيامت خوار نمايد».

و همان حضرت ٦ فرمود: «هر كس فقير مسلمانى را اكرام نمايد خداى بلند مرتبه را در حالى ملاقات كند كه از او راضى باشد».

و امام صادق ٧ فرمود: «بر آوردن حاجت يك مؤمن بهتر است از هزار حج قبول شده با همه مستحبات، و آزاد كردن هزار برده در راه خدا، و هزار اسب با زين و افسار و بار در راه خدا دادن».