شكى برايش پيش آيد، بايد بنا را بر نماز مغرب بگذارد، و بنشيند و تشهد و سلام را بگويد، و بعد از سلام نماز براى زيادى بيجا دو سجده سهو- كه مسائل مربوط به آن در محل خود بيان خواهد شد- بجا آورد.

٥٤- اگر نمازگزار شك كند ركعتى كه مشغول خواندن آن مى‌باشد ركعت آخر نماز ظهر است يا ركعت اول نماز عصر، بايد بنا را بر ركعت آخر نماز ظهر بگذارد.

٥٥- اگر كسى دو نماز خوانده باشد، و بعد از آن يقين كند يك ركعت يا دو ركعت از يكى از دو نماز كم شده است، ولى نداند از كدام يك بوده است، چنانچه كارى كه نماز را باطل مى‌كند انجام نداده باشد، بايد يك ركعت يا دو ركعت كم شده را به نماز دوم اضافه نمايد، و بعد از آن دو سجده سهو براى سلام بيجا بجا آورد، و بعد از آن نماز اول را هم اعاده كند؛ ولى اگر كارى كه نماز را باطل مى‌كند انجام داده باشد، و عدد ركعات آن دو نماز هم با يكديگر مختلف باشد، بايد هر دو نماز را اعاده كند؛ و لكن اگر دو نماز در عدد با هم موافق باشند، چنانچه يك نماز به قصد ما فى الذمة بجا آورد كافى است.

٥٦- اگر نمازگزار در بين نماز عصر شك كند كه نماز ظهر را خوانده است يا نه، بايد نيّت را به نماز ظهر برگرداند؛ ولى اگر وقت به قدرى كم است كه بعد از تمام شدن نماز، مغرب مى‌شود و براى يك ركعت از نماز هم مجال نمى‌ماند، بايد به نيّت نماز عصر نماز را تمام كند، و نماز ظهر را احتياطاً قضاء نمايد.

٥٧- اگر نمازگزار در نماز عشاء پيش از ركوع ركعت چهارم شك كند كه نماز مغرب را خوانده است يا نه، چنانچه وقت به قدرى كم است كه بعد از تمام شدن نماز نصف شب مى‌شود و به مقدار خواندن يك ركعت از نماز هم مجال نمى‌ماند، بايد به نيّت عشاء نماز را تمام كند؛ و اگر بيشتر وقت دارد، بايد نيّت را به نماز مغرب برگرداند، و نماز را سه ركعتى تمام كند، و بعد از آن نماز عشاء را بخواند.

٥٨- اگر نمازگزار در نماز عشاء بعد از رسيدن به ركوع ركعت چهارم شك كند كه نماز مغرب را خوانده است يا نه، بايد آن نماز را تمام كند، بعد نماز مغرب را بخواند.

٥٩- اگر انسان نمازى را كه خوانده است احتياطاً دوباره بخواند، و در بين نماز يادش بيايد نمازى را كه بايد پيش از آن بخواند نخوانده است، نمى‌تواند نيّت رابه آن‌