و بعد از آنكه نماز را تمام كرد نماز عصر را بخواند، و همچنين اگر كسى با اعتقاد به اينكه تقدم نماز عصر بر نماز ظهر جائز است مشغول نماز عصر شود، و در بين نماز بفهمد اعتقادش صحيح نبوده است، بايد نيّت را به نماز ظهر برگرداند، و همينطور است در نماز مغرب و عشاء.

٤٩- اگر مكلف به نيّت ظهر مشغول نماز شود، و در بين نماز يادش بيايد كه نماز ظهر را خوانده است، نمى‌تواند نيّت را به نماز عصر برگرداند، بلكه بايد نماز را بشكند و نماز عصر را بخواند، و همينطور است در نماز مغرب و عشاء.

٥٠- اگر نمازگزار در بين نماز عصر يقين كند نماز ظهر را نخوانده است، و نيّت را به نماز ظهر برگرداند و داخل ركن شود، و بعد يادش بيايد كه نماز ظهر را خوانده است، نمازش باطل مى‌باشد، و بايد نماز عصر را بخواند؛ ولى اگر پيش از داخل شدن در ركن يادش بيايد، بايد نيّت را به نماز عصر برگرداند، و آنچه را به نيّت ظهر خوانده است دوباره به نيّت عصر بخواند، و در اين صورت نمازش صحيح مى‌باشد.

٥١- اگر نمازگزار در بين نمازى كه به خواندن آن مشغول است شك كند كه به نيّت ظهر آن را شروع كرده يا به نيّت عصر، چنانچه نماز ظهر را خوانده است، نمازى كه مشغول خواندن آن مى‌باشد باطل است؛ و اگر نماز ظهر را نخوانده يا شك دارد كه آن را خوانده است يا نه، بايد نيّت را به نماز ظهر برگرداند.

٥٢- اگر نمازگزار در بين نمازى كه به خواندن آن مشغول است شك كند كه نماز مغرب است يا نماز عشاء، چنانچه بداند نماز مغرب را قبل از آن خوانده است، نمازى كه مشغول خواندن آن است باطل مى‌باشد؛ و اگر بداند نماز مغرب را نخوانده يا شك دارد كه آن را خوانده است يا نه، در صورتى كه داخل ركوع ركعت چهارم نشده باشد، بايد نيّت را به نماز مغرب برگرداند، و نمازش صحيح است؛ و اگر داخل ركوع ركعت چهارم شده باشد، نمازش باطل است.

٥٣- اگر كسى بعد از دخول در ركوع شك كند ركعتى كه مشغول خواندن آن است ركعت چهارم نماز مغرب است يا نماز مغرب را سه ركعتى تمام كرده و ركعتى كه مشغول خواندن آن است ركعت اول نماز عشاء مى‌باشد، نمازش باطل است، و بايد نماز مغرب را اعاده كند، و بعد از آن نماز عشاء را بخواند؛ امّا اگر پيش از دخول در ركوع چنين‌