١٥٨٥- اگر كسى وضوء بگيرد و نماز بخواند، و بعد از نماز يقين كند كه يا جزئى از وضوء را ترك كرده است يا ركنى از نماز را، اقوى آن است كه دوباره وضوء بگيرد و نماز را اعاده نمايد.

١٥٨٦- هرگاه نمازگزار در نمازهاى چهار ركعتى در حال تشهد يا بعد از آن شك كند كه اين ركعت ركعت دوم است تا تشهد در محل باشد يا ركعت سوم است تا تشهد در غير محل باشد، حكم شك بين دو و سه بر نماز او جارى مى‌شود، و واجب نيست كه براى زيادى تشهد دو سجده سهو بجا آورد؛ هرچند أحوط آن است كه بعد از نماز احتياط دو سجده سهو را بجا آورد.

١٥٨٧- اگر نمازگزار مثلًا در ركعت اول سهواً داخل در تشهد شود، و پس از آن در سجده دوم از ركعت اول شك كند، يا قبل از اينكه تشهد ركعت دوم را بخواند سهواً براى ركعت سوم برخيزد، و پس از قيام بيجا در سجده دوم از ركعت دوم شك كند، و به طور كلى هرگاه سهواً در جزئى كه در غير محل است داخل شود، و در همان حالت در جزئى كه محل آن باقى است شك كند، بايد برگردد و جزء مشكوك و مابعد آن را متواصلًا- پى در پى- بجا آورد.

١٥٨٨- هرگاه كسى نماز عصر را نخوانده باشد، و فقط به مقدار خواندن چهار ركعت به آخر وقت باقى مانده باشد، و در همين حالت به خاطر شك در نماز ظهر نماز احتياط بر او واجب باشد، تا زمانى به مقدار خواندن بيش از يك ركعت براى نماز عصر وقت باقى باشد بايد ابتداء نماز احتياط و بعد از آن نماز عصر را بخواند، و همچنين است در صورتى كه قضاء سجده يا تشهد يا قضاء هر دو بر او واجب باشد؛ اما اگر سجده سهو براى نماز ظهر بر او واجب باشد، بايد آن را بعد از نماز عصر انجام دهد.

١٥٨٩- اگر نمازگزار در نماز چيزى را به گمان اينكه ذكر يا قرآن يا دعاء است بخواند، ولى بعد معلوم شود كه هيچ يك از اينها نيست- بلكه كلام محاوره‌اى آدمى است- احتياط مستحب آن است كه دو سجده سهو براى آن بجا آورد.

١٥٩٠- اگر قضاء سجده يا تشهد فراموش شده بر نمازگزار واجب باشد، و پيش از بجا آوردن آن كارى كه نماز را باطل مى‌كند انجام دهد، يا معلوم شود كه نمازش باطل بوده است، وجوب قضاء آنها ساقط مى‌شود، و بايد نماز را اعاده كند.