١٥٩١- هرگاه نمازگزار چيزى را كه انجام آن باعث وجوب سجده سهو مى‌شود در نماز مرتكب شود، و سپس نماز را باطل كند يا بطلان نمازش معلوم شود، أحوط آن است كه سجده سهو را بجا آورد؛ هرچند اقوى سقوط وجوب آن است.

بنابر اين اگر نماز بخواند، و بعد آن نماز را به خاطر احتياط وجوبى يا احتياط استحبابى اعاده كند، و پس از آن بداند كه موجب سجده سهو در هر دو نماز موجود شده است، بجا آوردن دو سجده سهو كافى است، و همچنين هرگاه يك نماز قضاء بر او واجب باشد، و آن نماز مردد بين دو يا سه نماز باشد- مثلًا دو نماز يا سه نماز را بجا آورد، و بعد از آن بفهمد كه موجب سجده سهو در همه آن نمازها موجود شده است- در اين فرض نيز انجام دادن دو سجده سهو به قصد نماز واقعى كفايت مى‌كند؛ هرچند أحوط آن است كه به تعداد نمازها سجده سهو را تكرار كند.

١٥٩٢- هرگاه نمازگزار در ركعتى شك كند كه يك سجده بجا آورده يا دو سجده يا سه سجده، پس اگر از محل آن نگذشته باشد بايد بنا بگذارد كه يك سجده بجا آورده است و سجده دوم را بجا آورد؛ و اگر از محل آن تجاوز كرده باشد، بايد بنا بگذارد كه دو سجده بجا آورده است، و چيز ديگرى بر او واجب نيست؛ و اگر مردد باشد بين اينكه يك سجده انجام داده است يا سه سجده، پس چنانچه داخل در ركوع نشده باشد بايد يك سجده انجام دهد؛ و اگر داخل در ركوع شده باشد، بايد بعد از نماز قضاء يك سجده را بجا آورد، ولى سجده سهو بر او واجب نيست؛ هرچند أحوط است.

١٥٩٣- اگر نمازگزار جزئى از اجزاء نماز را به سبب جهل تقصيرى به حكم، ترك كرده باشد، احتياط واجب آن است كه نماز را اعاده كند، هرچند آن جزء جزء ركنى نباشد؛ بلى، هرگاه شخص جاهل به حكم، به سبب فراموشى جزئى از اجزاء نماز را ترك كرده باشد- مثلًا اعتقاد به استحباب جزء واجب داشته و با اين اعتقاد بنا داشته كه آن جزء را بجا آورد، ولى فراموش كند آن را انجام دهد- در صورتى كه آن جزء جزء ركنى نباشد ظاهراً نماز او صحيح است، و اعاده آن واجب نيست.

«پايان جلد اول از كتاب فقرات فقهيّه»

«وَ الْحُمْدُ لِلَّهِ، وَ سَلامٌ عَلى‌ عِبادِهِ الَّذينَ اصْطَفى‌، مُحَمَّدٍ

وَ آلِهِ الساداتِ الْوَرى‌»