١٤٠١- اگر يكى از شكهاى موجب نماز احتياط بر نمازگزار عارض شود، و بعد از نماز شك او به شك ديگر منقلب شود، بنابر اقوى نماز احتياط بر او واجب نيست، زيرا شك اول زائل شده است، و شك دوم شك بعد از فراغ مى‌باشد و اعتبار ندارد، چه پيش از شروع به نماز احتياط شك او منقلب شود يا در اثناء آن يا بعد از فراغ از آن، و اين در صورتى است كه شك به طورى منقلب نشود كه يقين به نقصان نماز پيدا كند، مثلًا شك او بين دو و چهار بوده و بنابر چهار گذارده، و بعد از نماز شك او منقلب شود به شك مابين سه و چهار، يا اينكه مثلًا شك او ميان دو و سه و چهار بوده و بعد از نماز شك او منقلب شود به شك بين سه و چهار، يا عكس اين دو صورت، كه در تمام اين صور يقين به نقصان نماز پيدا نمى‌كند.

ولى اگر يقين به نقصان نماز پيدا كند- مثلًا شك او شك ميان دو و چهار بوده و بعد از نماز شكش منقلب شود به شك بين دو و سه- در اين صورت بايد به مقتضاى شك حاصل بعد از نماز عمل كند، زيرا براى او معلوم شد كه نمازش ناتمام است، و سلام او در غير محل بوده، پس بايد بنا بر سه بگذارد، و نماز را تمام كند، و بعد از سلام نماز يك ركعت نماز احتياط ايستاده يا دو ركعت نماز احتياط نشسته بجا آورد، و براى سلام بيجا دو سجده سهو بجا آورد.

١٤٠٢- اگر نمازگزار بين سه و چهار يا بين دو و چهار شك كند، و بعد از نماز شك او به شك بين سه و پنج يا دو و پنج منقلب شود، بايد نماز را اعاده نمايد، زيرا اجمالًا مى‌داند كه نماز او يا كمتر از چهار ركعت يا بيشتر از چهار ركعت است.

١٤٠٣- هرگاه نمازگزار بين دو و سه شك كند، و بنا را بر سه بگذارد، و بعد بين سه و چهار شك نمايد، بنابر اقوى بايد به مقتضاى شك بين دو و سه و چهار عمل كند.

١٤٠٤- اگر نمازگزار بين دو و سه و چهار شك كند، و بعد براى او گمان حاصل شود كه چهار نيست، حكم شك بين دو و سه بر شك او جارى مى‌شود؛ و اگر براى او گمان حاصل شود كه دو نيست، حكم شك بين سه و چهار بر شك او جارى مى‌شود؛ و اگر گمان كند كه سه نيست، حكم شك بين دو و چهار بر شك او جارى مى‌شود.