فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٣٩٤ - ششم - نماز قضاء پدر و مادر

٣٩٦- اگر ميّت فقط دو فرزند داشته باشد، كه بزرگتر آنان خنثاى مشكله و دومى پسر باشد، بنابر اقوى قضاء نماز او بر هيچكدام از آنها واجب نيست؛ ولى احتياط آن است كه نماز او بين اين دو تقسيم شود، و نيز اگر فرزند او منحصر به خنثاى مشكله باشد، قضاء بر او واجب نيست؛ اگرچه أحوط است.

٣٩٧- اگر ميّت دو پسر مساوى در سن داشته باشد، قضاء نماز او بر هردوى آنها واجب كفائى است؛ و در صورتى كه قضاء منحصر به يك نماز باشد، يا آنكه بعد از تقسيم يك نماز باقى بماند، قضاء آن بر هر دو واجب كفائى است، و اگر هر دو در يك زمان آن را بجا آورند، از هر دو صحيح است.

٣٩٨- اگر كسى تبرعاً قضاء نماز ميّت را بجا آورد، قضاء آن از پسر بزرگتر ساقط مى‌شود.

٣٩٩- بر پسر بزرگتر مراعات ترتيب در قضاء نماز پدر و مادر واجب نيست؛ مگر در مترتبات، يعنى ظهر و عصر يا مغرب و عشاء از يك روز.

٤٠٠- پسر بزرگتر بايد در احكام شك و سهو و همچنين در اجزاء و شرائط نماز و در اصل وجوب و عدم وجوب آن تكليف خود را مراعات نمايد نه تكليف ميّت، چه تكليفش اجتهاد باشد يا تقليد.

٤٠١- اگر پسر بزرگتر بداند پدرش نماز قضاء دارد، ولى نداند آن را به سبب عصيان نخوانده است يا به سبب عذر، قضاء آن بر او واجب نيست؛ ولى سزاوار است احتياط نموده و قضاء آن را بجا آورد.

٤٠٢- بزرگتر بودن اولاد به زودتر متولد شدن او محقق مى‌شود نه به تقدّم انعقاد نطفه، و چنانچه نطفه يكى از دو فرزند زودتر منعقد شود ولى ديگرى زودتر متولّد شود، دومى بزرگتر است، پس پسر بزرگتر در تُوأمَين- دوقلو يا بيشتر- طفلى است كه اول متولد شده است.

٤٠٣- ظاهراً وجوب قضاء نماز فوت شده ميّت بر پسر بزرگتر مختص به نمازهاى يوميّه نيست، بلكه هرگاه نذر كرده بود كه در وقت معين نمازى بخواند، و به سبب عذرى آن نماز از او فوت شده باشد، قضاء آن نيز بر پسر بزرگتر واجب است.

٤٠٤- قضاء نماز پدر و مادر بر پسر بزرگتر در صورتى واجب مى‌شود كه پسر