فقرات فقهيه - شريفي اشکوري، الياس - الصفحة ٣٩٣ - ششم - نماز قضاء پدر و مادر

اجير بگيرد.

٣٨٨- اگر پسر بزرگتر شك دارد كه پدر و مادرش نماز قضاء داشته‌اند يا نه، چيزى بر او واجب نيست.

٣٨٩- اگر پسر بزرگتر بداند كه پدر و مادرش نماز قضاء داشته‌اند، و شك كند كه آن را بجا آورده‌اند يا نه، بنابر احتياط واجب بايد مقدارى را كه مى‌داند از آنها فوت شده است قضاء نمايد.

٣٩٠- اگر معلوم نباشد پسر بزرگتر كدام است، قضاء نماز پدر و مادر بر هيچكدام از پسرها واجب نيست؛ ولى احتياط مستحب آن است كه نماز و روزه و الدين را بين خودشان قسمت كنند، يا براى انجام آنها قرعه بزنند.

٣٩١- اگر ميّت وصيت كرده باشد كه براى نماز او اجير بگيرند، بعد از آنكه اجير نماز او را به طور صحيح بجا آورد بر پسر بزرگتر چيزى واجب نيست.

٣٩٢- اگر پسر بزرگتر بخواهد نماز پدر و مادر را بخواند، بايد در جهر و اخفات به تكليف خودش عمل كند، پس قضاء نماز صبح و مغرب و عشاء مادرش را بايد بلند بخواند.

٣٩٣- كسى كه خودش نماز قضاء دارد، اگر نماز پدر و مادر هم بر او واجب شود، هر كدام را كه اول بجا آورد صحيح است؛ امّا اگر وقت نماز خودش تنگ باشد، بايد اول نماز خود را بجا آورد.

٣٩٤- اگر پسر بزرگتر موقع مرگ پدر و مادر نابالغ يا ديوانه باشد، وقتى كه بالغ يا عاقل شد بايد قضاء نماز آنان را بجا آورد؛ و چنانچه پسر بزرگتر پيش از رسيدن به بلوغ يا پيش از عاقل شدن و يا پيش از آنكه نماز پدر و مادر را قضاء كند بميرد، بر پسر دوم چيزى واجب نمى‌شود.

٣٩٥- وجوب قضاء نماز پدر و مادر بر پسر بزرگتر مشروط به ارث بردن او از آنها نيست، حتى اگر پسر بزرگتر كافر يا مملوك يا نعوذ باللَّه قاتل پدر يا مادر باشد، و به اين سبب از ارث بردن ممنوع باشد، باز قضاء نماز آنها بر او واجب است، و همچنين اگر پسر دوم يا سوم ميّت كه از لحاظ سن كوچكترند زودتر از پسر اوّلى بالغ شوند، باز نماز پدر و مادر بر پسر اول كه از لحاظ سن بزرگتر است واجب مى‌باشد.