مباحث علمى دينى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٣٣ - فايده هجدهم عمر كائنات

فاصله بين هسته اتم و الكترون‌هاى آن از روى تناسب، به اندازه فاصله خورشيد و سيارات است. اين فاصله درون اتم جزء ماده است و ما نمى‌توانيم بگوييم، فاصله‌اى كه در داخل اتمها بين هسته و الكترون‌ها است جزء ماده نيست؟! و همچنين فاصله‌اى كه بين زمين و خورشيد و زهره و خورشيد و غيره وجود دارد جزء ماده است، زيرا كه نيروى جاذبه از آن مى‌گذرد و نيروى جاذبه از ماده و ماده از نيروى جاذبه جدا نيست.

و روى اين نظريه حتى تفاوت بين انرژى و ماده از بين رفته و هر دو يكى دانسته شده، چون تصريح مى‌شود كه نيروى جاذبه، ماده است، ماده و نيروى جاذبه با هم فرق ندارند. در اينكه از قرن هجدم ميلادى دانشمندان متوجه شده بودند كه ماده و انرژى دو شكل هستند و از يك چيز، ترديد وجود ندارد، ولى خواص هر يك را غير از خواص ديگرى مى‌دانستند. در فزيك جديد تعريف ماده و انرژى طورى مشكل شده كه نمى‌توان گفت ماده چيست و انرژى چه مى‌باشد؟ تا آغاز قرن بيستم مى‌توانستند بگويند كه ماده عبارت است از انرژى متراكم و انرژى عبارت است از ماده مواج، ولى اكنون اين تعريف كافى نيست و اما اينكه بگوييم مكان وجود ندارد، و هر چه است ماده است، هنوز از مرحله تئورى خارج نشده و داراى قانون علمى نگرديده است.[١]

[١] - مغز متفكر جهان شيعه، ص ٢٧٧ و ٢٧٨.