مباحث علمى دينى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٨٦ - فايده ششم دوات و قرطاس

فايده ششم: دوات و قرطاس‌

طبق حديثى كه در چهار مورد صحيح بخارى آمده است، حضرت پيامبر اكرم (ص) در مرض موت خود فرمود دوات و كاغذى بياوريد كه چيزى بنويسم كه بعد از من گمراه نشويد يا گمراه نمى‌شويد، ولى جمعى از صحابه از امتثال دستور آنحضرت به اين دليل جلوگيرى كردند كه بيهوده‌گويى ميكند (هجر يعنى هذيان و بيهودگى كرد) و يا درد بر او غالب شده (كه همان مفهوم هذيان و بيهودگى را دارد)[١] و كتاب خداوند براى ما كفايت ميكند (و به نوشته آنحضرت احتياجى نداريم) لكن عده ديگر بطرفدارى دستور پيامبر اكرم اصرار داشتند بايد كاغذ آورده شود تا آنحضرت چيزى بنويسد و مردم از گمراهى پس از فوت آنحضرت (ص) نجات پيدا كنند، بالاخره نزاع بين صحابه شدت يافت و آنحضرت فرمود از نزد او بروند و فرصت نوشتن نامه فوت شد.

در اين موضوع صحبتهاى طولانى صورت گرفته كه ما در پى بيان آن نيستيم.

[١] - نسبت هذيان و بيهوده‌گويى به كسيكه بقول قرآن نطق به هوى و هوس نمى‌كند و صحبت او جز وحى الهى چيزى نيست، بسيار تكان‌دهنده است.