صراط الحق في المعارف الإسلامية و الأصول الإعتقادية - المحسني، الشيخ محمد آصف - الصفحة ٢٠٩ - راجع بمطلب دوم بايد دانست

راجع بمطلب دوّم بايد دانست:

با برداشته شدن اصل كهولت از اشياء همه چيز هميشه تازه و جوان خواهد بود و گذشت ايّام، سعادت را بعادت و سيرى و عذاب را براحتى تبديل نخواهد كرد.

قرآن در اين باره چنين فرموده: «خالِدِينَ فِيها لا يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذابُ وَ لا هُمْ يُنْظَرُونَ» (بقره: ١٦٢) و (آل عمران: ٨٨) وعده عدم تخفيف عذاب دلالت دارد بر اين‌كه شكنجه و عذاب آنها هميشه تازه و پيوسته ناراحت كننده است و نيز فرموده: «إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا بِآياتِنا سَوْفَ نُصْلِيهِمْ ناراً كُلَّما نَضِجَتْ جُلُودُهُمْ بَدَّلْناهُمْ جُلُوداً غَيْرَها لِيَذُوقُوا الْعَذابَ ...» (نساء: ٥٦) توضيح‌ «نَضِجَتْ جُلُودُهُمْ» در «پوست» گذشت (در قاموس قرآن) يعنى هر وقت پوستهاى آنها پخت و بى‌حسّ شد، پوستهاى ديگرى را بر آنها عوض ميگيريم تا عذاب را بچشند. آيه شريفه در اثبات مطلب كاملًا روشن است.

همچنين است آيات: «فَلا يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذابُ وَ لا هُمْ يُنْصَرُونَ» (بقرة: ٨٦) «وَ إِذا رَأَى الَّذِينَ ظَلَمُوا الْعَذابَ فَلا يُخَفَّفُ عَنْهُمْ وَ لا هُمْ يُنْظَرُونَ» (نحل: ٨٥) «وَ قالَ الَّذِينَ فِي النَّارِ لِخَزَنَةِ جَهَنَّمَ ادْعُوا رَبَّكُمْ يُخَفِّفْ عَنَّا يَوْماً مِنَ الْعَذابِ» (غافر: ٤٩) و روشن تر از اينها آيه‌ «وَ الَّذِينَ كَفَرُوا لَهُمْ نارُ جَهَنَّمَ لا يُقْضى‌ عَلَيْهِمْ فَيَمُوتُوا وَ لا يُخَفَّفُ عَنْهُمْ مِنْ عَذابِها كَذلِكَ نَجْزِي كُلَّ كَفُورٍ» (فاطر: ٣٦) است‌كه مرگ و راحتى و تخفيف را از اهل عذاب نفى مى‌كند. در باره اهل بهشت آمده‌ «خالِدِينَ فِيها لا يَبْغُونَ عَنْها حِوَلًا» (كهف: ١٠٨) يعنى در بهشت هميشگى اند و انتقال از آنرا طالب نيستند و از آن سير نمى‌شوند. «لا يَسْمَعُونَ حَسِيسَها وَ هُمْ فِي مَا اشْتَهَتْ أَنْفُسُهُمْ خالِدُونَ» (انبياء: ١٠٢) صداى آتش را نمى‌شنوند و در آنچه نفس شان ميل دارد دائمى‌اند.

گر چه درك اين حقيقت براى ما مشكل است ولى نمى‌توان اوضاع عالم آخرت را از اين جهان قياس گرفت و قوانين هر دو را يكى دانست.