تصويرى از حكومت اسلامى در افغانستان - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٢٦ - فصل ٢٧ عهدنامه مالك اشتر
١٧- الله الله[١]- درباره گروه فروماندگان بيچاره از مساكين و نيازمندان و دردمندان و زمينگيران (توجه كن) كه در اين گروه قناعت- كننده و سوالكننده وجود دارد، آنچه را كه خدا ترا نگهبان آن از حق آنان قرار داده به آنان برسان، سهمى از بيت المال را براى آنان قرار بده و سهمى هم از درآمد غلاتى كه از مناطق اسلامى جمعآورى ميشود براى فقيران هر منطقه در نظر بگير زيرا دورافتادهترين بيچاره همان حقى را دارد كه نزديكترين آنها دارد، و تو مسئوليت مراعات حق آنان را بعهده دارى، خوشحالى ترا از ياد آنان غافل نكند، و تو به تضييع حق كوچك آنان به سبب اشتغال بكارهاى مهم معذور نخواهى بود. فكر خود را از آنان بدور مدار و نه در برابر آنان قيافه بگير.
بامور آنانيكه بتو رسيده نميتوانند و در نظر مردم خوار و بىتوجهند رسيدگى كن، از افراد مورد اعتماد خود كه خداترس و متواضعند كسى را براى حال آنان بگمار كه حوايج آنانرا بتو برساند، با آنان طورى رفترا كن كه روز قيامت معذور باشى زيرا اينان بيشتر از ديگران محتاج بعدل و انصافاند و در اداى حق هركدام بايد روز قيامت مسئوليتى نداشته باشى.
به يتيمان و پيران بيچاره كه دست حاجت بسوى كسى دراز نميكنند برس، اين كار براى زمامداران سنگين است و حق، همهاش سنگين است و گاهى خداوند آنرا بر گروههائى كه طالب عاقبتاند و نفسهاى خود را بصبر عادت دادهاند و بوعدهى خدا نسبت به خود اطمينان دارند سبك ميگرداند.
١٨- براى حاجتمندان وقتى را معين نما كه شخصا در آن مجلس عمومى با آنان بنشينى (و به شكايات و نيازهاى آنان گوش بدهى) و براى خدائيكه ترا آفريده تواضع نمائى، پاسداران و اطرافيانت را از آن مجلس
[١] - از خدا بترس از خدا بترس. يا خدا را در حق بيچارگان بياد آور.