تصويرى از حكومت اسلامى در افغانستان - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٠٧ - فصل ١٥ روابط خارجى
از طرف ديگر موجب تأييد آنان نيز نباشد زيرا تأييد حكام فاسق و فاجر خود عملى است حرام بلكه هميشه برخورد ما با آنان توجيهى و ارشادى باشد (البته تا جاييكه شرايط اجازه ميدهد) اينان غالبا ظالم، خاين و وابسته به بيگانگاناند و نبايد با آنان صميمى بود ولى مصلحت هم نيست كه با آنان علنا به ستيز برخيزيم و بخاطر تدوين يك كنفرانس كماهميت[١] همه آنان را دشمن خود سازيم. بهرحال با شعار كم بايد كار بيشتر براى اسلام و مسلمين صورت گيرد.
٥- با دولتهاى كافر تنها در حدود حفظ و توسعه منافع خود تماس داشته باشيم و البته كه تبادله سفرا با آنان بمعناى برسميت شناختن كفر نيست بلكه براى رفع مشكلات از كشور اسلامى خود ما است بلى اگر قادر باشيم بايد بجهاد مسلحانه براى نشر اسلام بپردازيم ولى در فرض عدم قدرت و ضرورت معاملات اقتصادى و تخنيكى و تبادله سفير مانعى ندارد.
٦- يكى از محرمات موكّد محبت با كفار است و ديگر اينكه مقدرات ملت را به آنان بسپاريم و يا آنان را همراز و محرم اسرار (بطانه) خود قرار دهيم و حكومت اسلامى درينمورد بايد بسيار حساس باشد، و همه بدبختيهاى ملتهاى مسلمان از اهمال همين جهت است.
٧- سياست عدم وابستهگى بشرق و غرب نيز از ضوابط اكيده اسلامى ما است كه نبايد به آنان ركون داشته باشيم، ولى حسن مناسبات با آنان براى پيشبرد امور مادى كشور جايز و نيكو است و شعارهاى افراطى خصمانه دردى را دوا نميكند.
٨- براى بيدار ساختن مسلمانان تركستان بايد پروگرام ماهرانه و ظريفانهاى داشته باشيم. ما نميتوانيم به آنان كمكهاى علنى و فورى بنماييم ولى ترس از روسها نبايد مانع از مساعدتهاى معنوى در حد مقدور كشور گردد
[١] - مراد دعوت كردن گروههاى مخالف دولتها در همچو كانفرانسها است.