١- قضاوتهاى ما در سازمان ملل متحد بايد بر اساس حق و عدالت باشد و از دستورات اسلامى خود بايد در آنجا و همه‌جا سرپيچى نكنيم، و در قضاياى جهان اسلام بايد زياد حساس باشيم بى‌طرفى سياسى ما باين معنى نباشد كه از مظلوم حمايت ننموده و حتى ظالم را تقبيح نكنيم، تاريخ سياسى كشور ما و ساير كشورهاى مشابه از چنين روشهاى غير اسلامى و انسانى زياد بياد دارد. بمردم خود مجال بدهيم كه در تمام حوادث مهم بين- المللى خصوصا جهان اسلام توسط سخنرانيها و راه‌پيمائيها رأى و نظر خود را اعلام دارند.

با تصويبات مخالف اسلام در سازمان ملل بايد صريحا مخالفت شود و حتى رأى ممتنع هم داده نشود.

٢- كنفرانسهاى كشورهاى جهان سوم و غير متعهدها و كنفرانس اسلامى چندان فايده‌اى ندارد[١]. ولى اگر مصلحت عضويت ما بمصارف مالى آن بيارزد

[١] - كمتر از ٦ ماه پس از كنفرانس هاوانا شوروى در افغانستان مداخله نظامى كرد. در ژانويه ١٩٨٠ پس از اين مداخله تعدادى از كشورها خواستار طرح اين مسأله در جلسات جنبش عدم تعهد شدند. برخى از اعضا در مواضع رسمى خود اعلام كردند كه كوبا از مطرح كردن مداخله نظامى شوروى در افغانستان در جلسات نيويورك خوددارى كرده است.

عده‌اى از كشورهاى عضو خواستار تشكيل كنفرانسى براى اعلام پشتيبانى-- از خواستهاى ايران در برابر آمريكا شدند. تعدادى از كشورها نيز اعلام كردند كه مداخله نظامى شوروى در افغانستان بايد در اين كنفرانس مطرح شود. همين كشمكشها باعث شد كه اصلا كنفرانسى تشكيل نشود.

نمايندگان كشورهاى غير متعهد قبل از آغاز كار رسمى كنفرانس، پيرامون تهيه پيش‌نويس اعلاميه پايانى كنفرانس به مذاكره پرداختند.

در اين پيش‌نويس ٤٠ صفحه‌اى نسبت به استقلال، تماميت ارضى و غير- متعهد بودن افغانستان ابراز حمايت شده و از همه طرفهاى درگير خواسته شد كه براى آرام كردن اوضاع به نحوى كه متضمن حق مردم افغانستان در تعيين سرنوشت‌شان باشد كوشش كنند. اما هيچ اشاره‌اى به شوروى نشد.

( اقتباس از كتاب جنبش عدم تعهد صفحات ٢٦٥- ٢٦٧)