دانشنامه امام مهدى بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٨٥ - ٥/ ٤ وراثت صالحان

ديگر زمان‌ها جارى است؛ زيرا خداى سبحان، شيعه را از شكّ در حجّت خدا نهى كرده است و نيز از گمان به اين كه خداوند، زمين را پلك به هم زدنى از آن خالى‌مى‌گذارد».

سپس فرمود: «آيا سخن خداى عز و جل را در آيه بعد نمى‌شنويد كه مى‌فرمايد: «بدانيد كه خداوند، زمين را پس از مرگش زنده مى‌كند. ما نشانه‌ها را برايتان روشن كرديم تا شايد دريابيد»؟

يعنى آن (زمين) را با عدالت قائم، پس از مرگش با بيداد حاكمان ستم و گم‌راهى، زنده مى‌كند».[١]

ر. ك: ج ٩ ص ١٦٩ (بخش دوازدهم/ فصل دوم/ زنده كردن زمين با عدالت)

٥/ ٤ وراثت صالحان‌

قرآن‌

«و در زبور، پس از ذكر نوشتيم كه زمين را بندگان صالحم به ارث مى‌برند».

حديث‌

٢٣٦. تأويل الآيات الظاهرة- به نقل از عبد اللَّه بن الحسن، از پدرش-: امام باقر عليه السلام فرمود:

« [مقصود از بندگان صالح در] سخن خداى عز و جل: «زمين را بندگان صالحم به ارث مى‌برند»، ياران مهدى عليه السلام در آخر الزمان هستند».[٢]

٢٣٧. مجمع البيان: «زمين را بندگان صالحم به ارث مى‌برند». گفته شده: يعنى زمين بهشت را بندگان فرمان‌بردارم به ارث مى‌برند. اين، نظر ابن عبّاس، سعيد بن جبير و ابن زيد است. در اين صورت، مانند آيه «و زمين را به ارث به ما داد» و آيه «كسانى كه پرديس را به ارث مى‌برند» مى‌شود.

[١]. تأويل الآيات الظاهرة: ج ٢ ص ٦٦٢ ح ١٤، الغيبة، نعمانى: ص ٢٤( با عبارت مشابه).

[٢]. تأويل الآيات الظاهرة: ج ١ ص ٣٣٢ ح ٢٢.