به امام رضا عليه السلام گفتم: اى پسر پيامبر خدا! در باره زراره برايم بگو كه آيا پدرت را به امامت قبول داشت؟ فرمود: «آرى». به ايشان گفتم: پس چرا پسرش عبيد اللَّه را فرستاد تا از وصىّ امام جعفر صادق عليه السلام خبر بگيرد؟ فرمود: «زراره حقّ امامت پدرم و نصّ پدرش بر [امامتِ‌] او را به رسميت مى‌شناخت و دليل اعزام پسرش براى خبر گرفتن از وضعيت پدرم، اين بود كه بداند آيا تقيّه را در اظهار امامت او و نصّ پدرش بر آن را كنار بگذارد يا نه. و وقتى پسرش عبيد اللَّه طول داد و از او درخواست شد كه نظرش را در باره پدرم بدهد، از آن جا كه دوست نداشت بدون دستور امام، اقدام به آن كند، قرآن را روى دست گرفت و چنين گفت: «خداوندا! همانا امام من، كسى از فرزندان امام صادق عليه السلام است كه اين قرآن، امامتش را تأييد كرده باشد».

٣. با توجّه به احاديث فراوانى كه به امامت امام كاظم عليه السلام تصريح دارند[٢] و با علم به شخصيت و وجاهت زراره در ميان اصحاب، مى‌توان گفت كه زراره سال‌ها قبل از شهادت امام صادق عليه السلام، در باره امام بعدى، شناخت كافى داشته است.

٤. برخى از گزارش‌ها دلالت دارند كه زراره، پس از وفات امام صادق عليه السلام، حدود دو سال زنده بوده است؛ زيرا او در سال ١٥٠ هجرى قمرى وفات كرده است.[٣] در اين صورت، نمى‌توان پذيرفت كه او در اين مدّت نسبتاً طولانى، نتوانسته جانشين امام صادق عليه السلام را بشناسد.

بر اين اساس و با عنايت به موقعيت علمى زراره و شهرت احاديث مربوط به‌

[١]. كمال الدين: ص ٧٥، بحار الأنوار: ج ٤٧ ص ٣٣٨ ح ١٨.

[٢]. بيش از سى روايت در اين زمينه وجود دارد( ر. ك: الكافى: ج ١ ص ٣٠٧ باب« الإشارة و النصّ على أبى‌الحسن موسى عليه السلام»، الإرشاد: ج ٢ ص ٢١٦« فصل فى النصّ على إمامة موسى بن جعفر عليهما السلام بالإمامة من أبيه»، الإمامة و التبصرة: ص ٦٦ باب« إمامة موسى بن جعفر عليه السلام» و ص ٧١ باب« إبطال إمامة إسماعيل بن جعفر» و ص ٧٢ باب« إبطال إمامة عبد اللَّه بن جعفر»).

[٣]. رجال النجاشى: ج ١ ص ٣٩٧ ش ٤٦١، رجال الطوسى: ص ٢١٠ ش ٢٧٤٤.