علوم و معارف قرآن و حدیث - علوم و معارف قرآن و حدیث - الصفحة ٨٤

خاص نيستند.[٢٥٠]

عبدالرحمن شرقاوي نيز مي‌گويد:

امام صادق٧ صدها فقيه از فقهاي اهل‌سنّت را که از شهرهاي مختلف در نزدش حاضر مي‌شدند تربيت کرد که از آن حضرت نقل روايت مي‌کردند و در فقه، نظريات او را به مردم مي‌آموختند و اين‌ها غير از فقهاي شيعه بودند. امام جعفر صادق٧ از دنيا رفت، در حالي که امام مالک، شاگردي او را کرده بود و ابوحنيفه از او روايت نقل مي‌کرد ودر نزد او علم آموخته بود و دو سال شاگردي ايشان را کرده بود و در اين‌باره مي‌گفت: اگر آن دو سال نبود، نعمان هلاک مي‌شد.[٢٥١]

بنابراين با توجه به اين‌که مقصود از اولي الأمر را علما بدانيم و اختلافات را به سنّت پيامبر ارجاع دهيم _ که علما مي‌دانند چطور از اين سنّت استفاده کنند _ بعضي از اهل‌بيت: نيز از مصاديق اين آيه شريفه خواهند بود.

ب) آيه Gكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَF

خداوند مي‌فرمايد:

Gيا أَيُّهَا الّذِينَ آمَنُوا إِتَّقُوا اللهَ وَ کُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَF؛[٢٥٢]

اي کساني که ايمان آورده‌ايد! تقوا پيشه کنيد و با راست‌گويان همراه باشيد.

مصداق صادقين در آيه شريفه، با توجه به امر به همراهي آن‌ها در تمام احوال، غير از اهل‌بيت: نمي‌تواند باشد.

١. معناي صدق

معناي صدق _ آن‌چنان که از کلام لغت‌دانان به دست مي‌آيد _ ابتدا در سخن به کار مي‌رود و به معناي راست‌گويي در مقابل دروغ‌گويي است؛ اما معناي اين واژه، عام‌تر از اين است و در نيت و عمل نيز به کار مي‌رود. زماني که نيت و اعمال انسان مطابق واقع و حق باشد و حق چيزي را ادا کند، فردي صادق است.[٢٥٣]

[٢٥٠]. الاسلام بلامذاهب، ص٣٩٨.

[٢٥١]. ائمة الفقه التسعة، ص٥١.

[٢٥٢].توبه، ١١٩.

[٢٥٣]. مفردات الفاظ القرآن، ج١، ص٤٧٩؛ مجمع البحرين، ج٥، ص١٩٩.