علوم و معارف قرآن و حدیث - علوم و معارف قرآن و حدیث - الصفحة ١١٦

رساندن به بندگان مؤمن خود باور دارد. او هيچ‌گاه دچار سستي و فترت نمي‌گردد و با تمام توان و نيروي خويش در راه رسيدن به قله‌هاي رفيع زندگي به پيش مي‌رود.

٣. حرکت و پويايي

اين مؤلفه از دومين شرط دست‌يابي به حيات طيبه _ يعني کردار شايسته _ قابل استفاده است؛ چرا که کردار و عمل، خود به پويايي و تحرک نياز دارد. زندگي و حيات
پاک، زندگي‌اي ثابت و ايستا نيست؛ بلکه پويا و متحرک است. انسان مؤمن چه در شکست‌ها و ناگواري‌ها و چه در پيروزي‌ها و شادکامي‌ها، همواره از خود کردارهاي شايسته بروز مي‌دهد و از پويايي و حرکت در کسب مکارم اخلاقي که شخصيت او را از حياتي برتر و شديدتر برخوردار مي‌سازد، بازنمي‌ايستد. زندگي انسان هميشه بر يک منوال نيست، نه سختي‌ها دوام دارد و نه آسودگي‌ها ديري مي‌پايد. پس مؤمن بايد آمادگي روبه‌رو شدن با چهره‌هاي مختلف زندگي را داشته باشد و با وسيله امتحان خود دانستن فراز و فرودهاي زندگي، از آن‌ها براي رشد و تعالي خويش بهره گيرد. از نگاه قرآن کريم، حوادث تلخ زندگي داراي خاصيت رشددهندگي هستند. در حالت آسايش و راحتي، قابليت‌هاي نهفته انسان پرورش نمي‌يابد.

خداوند در سوره انشراح پس از بيان نعمت‌هايي که به پيامبر٦ ارزاني داشته، وي را تسلي مي‌دهد و با بيان اين‌که به همراه هر سختي، آساني است، ايشان را به حرکت و پويايي فرمان مي‌دهد:

Gفَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْراً * إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرا * فَإِذا فَرَغْتَ فَانْصَب * وَ إِلى‌ رَبِّكَ فَارْغَبF؛[٣٤٥]

پس از پى دشوارى آسانى است. همانا از پى دشوارى آسانى است. چون از كار فارغ شوى، به عبادت بكوش و به پروردگارت مشتاق شو.

از ديدگاه اميرالمؤمنين٧ صحنه حيات و زندگي بايد به ميدان تلاش و پويايي براي دست‌يابي به ميوه و ثمره واقعي حيات تبديل شود، نه اين‌که با رکود و ايستايي، استعدادها و قابليت‌هاي فراوان انسان تباه شود و او از دست‌يابي به هدف واقعي حيات محروم گردد. بنابراين اگر انسان درست بينديشد درمي‌يابد قبل و پس از دست‌يابي به حيات طيبه از پويايي و تحرک گريزي ندارد. از اين‌رو علي٧ مي‌فرمايد:

[٣٤٥]. انشراح، ٥-٨.