علوم و معارف قرآن و حدیث - علوم و معارف قرآن و حدیث - الصفحة ٨

هشتگ‌ها، جذابيت مطلب ارسالي و امکان دريافت پيام از سوي مخاطب را بالا برد.

بايد توجه داشت که صرف ساعت‌هاي فراوان گشت و گذار در فضاي مجازي به‌مثابه شناخت آداب و ويژگي‌هاي آن نيست. متأسفانه بيشتر فعالان عرصه فضاي مجازي در کشور تنها به پشتوانه ساعت‌هاي بسياري که صرف حضور در فضاي مجازي کرده‌اند، وارد اين عرصه شده، خود را متخصص در فن و آشنا به تمامي زواياي پيدا و پنهان آن مي‌دانند که همين مسئله در آسيب‌شناسي فعاليت در فضاي مجازي به عنوان اصلي‌ترين عامل عدم موفقيت نسبي اين فعاليت‌ها مورد توجه قرار گرفته است. همان‌طور که اگر فردي ساعت‌هاي زيادي را در تماشاي فيلم صرف کند، به يک فيلم‌ساز تبديل نمي‌شود، فعال عرصه فضاي مجازي نيز بايد بر مباني و آداب ابتدايي حضور در اين عرصه تسلط داشته باشد؛ چراکه در غير اين صورت، فعاليت در فضاي مجازي بدون آشنايي و شناخت کافي، همچون طلبه‌اي مقدمات‌خوان است که در مقام فتوا قرار گيرد.

از اين‌رو جدي گرفتن آشنايي تخصصي با فضاي مجازي و مصاديق آن ضرورتي اجتناب‌ناپذير دارد؛ همان‌طور که پروردگار متعال فرمود: Gفَلَوْلاَ نَفَرَ مِن كُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَآئِفَةٌ لِّيَتَفَقَّهُواْ فِي الدِّينِF،[٤] بايد از هر جامعه، بخشي دانش فضاي مجازي و آداب آن را فراگيرند و حتي تا جايي پيش روند که در شناخت و فعاليت فضاي مجازي، به درجه اجتهاد برسند و بتوانند از اين ظرفيت عظيم براي ترويج معارف قرآن و سنّت بهره برند؛ چراکه ورود بدون تخصص و بي‌توجه به آداب فضاي مجازي، همچون اقدام به نگارش کتاب بدون داشتن دانش لازم است.

دومين نکته که پيش از ورود به فضاي مجازي براي ترويج‌گر معارف ديني در اين عرصه اهميت دارد، تعيين هدف است. براي ورود به اين فضا بايد هدف مشخص باشد؛ اگر فعاليت بي‌هدف در فضاي مجازي، آسيب‌هاي متعددي براي مبلّغ و حتي آموزه‌هايي که تبليغ مي‌کند دربر نداشته باشد، چيزي جز اتلاف وقت نيست. از اين‌رو مبلّغ فضاي مجازي بايد بتواند به پرسش «به چه منظور؟» پاسخ دهد. پاسخ به اين پرسش نشان‌دهنده هدفمند بودن فعاليت است که خود، دو حسن دارد؛ اول اين‌که هدف، مسير را مشخص مي‌کند، شاکله کلي مطالب را معين مي‌نمايد و به مبلّغ انگيزه مي‌دهد در راه ترويج معارف

[٤]. «پس چرا از هر فرقه‌اى، دسته‌اى كوچ نمى‌كنند تا در دين دانشمند شوند». (توبه، ١٢٢)