ذیل آیه «يُدَبِّرُ الْأَمْرَ مِنَ السَّمَاءِ إِلَى الْأَرْضِ ثُمَّ يَعْرُجُ إِلَيْهِ فِي يَوْمٍ کَانَ مِقْدَارُهُ أَلْفَ سَنَةٍ مِمَّا تَعُدُّونَ»،[١] روایتی از امام صادق٧ منقول است که ایشان به درخواست ابو بصیر توصیفی از بهشت برای افزایش شوق او بیان می‌کند. در این روایت چنین آمده است:

پایین‌ترین نعمت بهشت آن است كه بوی خوش آن از فاصله‌ای به اندازه مسیر هزار سالِ دنیا احساس می‌شود و برای پایین‌ترین فرد بهشت منزلی است که اگر انس و جنّ وارد شوند، می‌تواند از همه آنها پذیرایی‌كند؛ بدون این كه چیزی از دارایی‌اش كم شود. برای هر فردِ بهشتی سه باغ است كه پایین‌ترین آن دارای رودها، میوه‌ها، خادمان و همسرانی است كه موجب روشنایی چشم او و شادی دلش می‌شود و چون شكر خدا را به جای آورد، به او گفته می‌شود سرت را بالا بیاور و باغ دوم را ببین، در آن چیزهایی است كه در اولی نیست. پس با حمد و شكر خدا وارد می‌شود، آن گاه دری از بهشت بر اوگشوده می‌شود و او نعماتی بسیار بیشتر و برتر از قبل را می‌بیند ....[٢]

هم‌چنین، امام در روایتی ذیل ‌آیۀ «وَ مِن دُونهِِمَا جَنَّتَانِ»،[٣] بعد از اشاره به جواز ازدواج همسران مؤمنی ‌که هر دو وارد بهشت می‌شوند، می‌فرماید:

نگویید بهشت، بلكه بگویید: بهشت‌ها؛ زیرا خدا می‌فرماید: «وَ مِنْ دُونِهِما جَنَّتانِ» و نگویید یك درجه؛ زیرا خدا می‌فرماید: «درجات». ملاك واقع شدن در هر درجه و مرتبه، اعمال انسان‌ها است.[٤]

در روایت دیگری، ذیل آیۀ «كلُ‌ُّ نَفْسٍ ذَائقَةُ المَْوْتِ وَ إِنَّمَا تُوَفَّوْنَ أُجُورَكُمْ یوْمَ الْقِیمَةِ فَمَن زُحْزِحَ عَنِ النَّارِ وَ أُدْخِلَ الْجَنَّةَ فَقَدْ فَازَ وَ مَا الْحَیوةُ الدُّنْیا إِلَّا مَتَعُ الْغُرُور»،[٥] چنین آمده است که امام صادق٧ فرمود:

[١]. سوره سجده، آیه ٥.

[٢]. نور الثقلین، ج‌٣، ص٤٨٠.

[٣] سوره الرحمن ، آیه ‌٦٢.

[٤]. مجمع البیان، ج‌٩، ص٣١٩.

[٥] سوره آل‌عمران، آیه ١٨٥.