١ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص

علوم حدیث - علوم حدیث - الصفحة ١٤٨ - توثيق مشايخ احمد بن محمد بن عيسی اشعری در ترازوی نقد

«حسین بن ابی حمزه ثمالی» آمده است.[١]

و یا آن‌که مراد، علی بن ابی حمزه بطائنی است. در این فرض نیز محذور نقل روایت ابن محبوب از وی وجود ندارد.

مرحوم مامقانی در این باره می‌گوید:

ما نسخه صحیح و قابل اعتماد از رجال الکشّی و نیز نسخه‌ای از ترتیب رجال الکشّی مرحوم قهپایی را یافتیم که در آن به جای ابو حمزه ثمالی، «ابن ابی حمزه» نقل شده است.[٢]

شاهد سخن مامقانی، وجود روایات ابن محبوب از علی بن ابی حمزه بطائنی[٣]و نیز روایت با واسطۀ وی از فرزند ابو حمزه ثمالی است.[٤] در این صورت، محذور عدم نقل روایت احمد اشعری از ابن محبوب، به جهت ضعف و یا واقفی یودن و فساد مذهب بطائنی بوده است. با برطرف شدن آن، احمد اشعری از سوء ظن خود برگشته و از ابن محبوب نقل کرده است.

به گمان نگارنده، در میان احتمالات یاد شده، نسخه رجال النجاشی صحیح است
و مقصود، ابو حمزه ثمالی است و کلمۀ «ابن»، زیادی است و اشکال رجالیان متوجه
این نکته است که ابن محبوب عصر ابو حمزه را درک نکرده است. پاسخ، آن است با
توجه به اضبط بودن رجال النجاشی[٥] و وجود اغلاط زیاد در رجال الکشّی[٦] و نیز این که
در موارد زیادی احمد بن محمد بن عیسی از ابو حمزه ثمالی به واسطۀ ابن محبوب حدیث گزارش کرده است[٧] و هم‌چنین طریق شیخ طوسی و نجاشی به ابو حمزه ثمالی به واسطه حسن بن محبوب واقع شده است،[٨] نمی‌توان گفت که در تمام این موارد کلمه «ابن» در


[١]. الاقبال، ص٥٦٨.

[٢]. تنقیح المقال، ج٨، ص٣٠ _ ٣٣، ش١٥٥٥.

[٣]. الکافی، ج٢، ص٣٣٤، ح٢٢؛ تهذیب الأحکام، ج١، ص٤٢٨، ح٦؛ الأمالی للطوسی، ص٢١٦، ح٣٨٠ و....

[٤]. الکافی، ج٤، ص١٤٥، ح٢؛ من لا یحضره الفقیة، ج٢، ص٨٤، ح ١٧٩٥؛ ثواب الأعمال، ص٨١.

[٥]. مسالک الافهام، ج٧، ص٤٦٧؛ قوانین الاصول، ص٤٧٦؛ الفوائد الرجالیة، ج٢، ص٤٤ - ٤٦ و ج١، ص١٥٠؛ خاتمة المستدرک، ج٤، ص٢٨٤؛ الرسائل الرجالیة، ج٢، ص٣١٤؛ معجم رجال الحدیث، ج٢، ص١٦١،ش٦٧٠ ؛ ج٨ ، ص٦٠؛ ج٩، ص٦٤، ش٥٠٤٣.

[٦]. رجال النجاشی، ص٣٧٢، ش١٠١٨.

[٧]. الکافی، ج١، ص٣٦٨، ح١.

[٨]. رجال النجاشی، ص١١٦، ش٢٩٦؛ فهرست الطوسی، ص٤١، ش١٢٧.