محقق مامقانی بر این باور است كه اتّهامِ غلوّ قدما قابل اعتماد نیست؛ زیرا اعتقاد به پایین‌ترین درجات فضایل اهل بیت: نیز نزد آنان غلوّ به شمار می‌آید. حتّی آنان بعضی از اموری را که ما هم اکنون از ضروریات مذهب تشیع می‌دانیم، غلوّ می‌دانند. شاهد آن، این که شیخ صدوق نفی سهو را _ که هم اکنون از ضروریات مذهب تشیع است _ غلوّ می‌دانسته است.[٣]

با توجه به مطالب گفته شده، به این نتیجه می‌رسیم که نسبت غلوّ به برخی راویان، اگر هم صحیح باشد، فقط غلوّ در صفات است. چنین غلوّی، مانند غلو در ذات، موجب تکفیر نمی‌شود. بدین ترتیب، تضعیفات و متهم ساختن به غلوّ و کذب و دیگر سخت‌گیرهای قمی‌ها نسبت به برخی راویان بر اساس نگاه و نگرش و اختلاف دیدگاهی است که آنان در باره فضایل و اوصاف امامان و تفویض‌های که به اذن خداوند است، داشته‌اند. ناگفته پیداست که این گونه اتهام به غلوّ و ارتفاع در مورد بیشتر متهمان پذیرفته نیست و ضعف راوی تلقی نمی‌شود.

ب. نقد دلیل دوم

مدعیان توثیق مشایخ اشعری، در دلیل دوم، از احتیاط شدید وی در نقل روایت و گزینش استاد سخن گفتند و مستنداتی را نیز مطرح ساختند. این ادعا نیز به دلایل چندگانه قابل نقد است:

[١]. رجال النجاشی، ص٤٢، ش٨٦ (... له کتب صحیحة الحدیث ...).

[٢]. همان، ص٦١، ش١٤١.

[٣]. تنقیح المقال، ج١، ص٢١١- ٢١٢.