١ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص

علوم حدیث - علوم حدیث - الصفحة ٥٩ - از خداانگاری امامان تا خداباوری نظاممند؛ بررسی سندی و محتوايی حدیث

هادی:،[١] شیخ، رئیس و فقیه اهل قم[٢] و «ثقة»[٣] است.

٧-١-١-٢. مروک بن عبید بن سالم

وی نیز در نظر رجال‌شناسان، از اصحاب امام جواد٧‌[٤] و فردی امامی و ثقه است.[٥]

٨-١-١-٢. محمد بن زید طبری

وی کوفی و از اصحاب امام رضا٧ است که از ایشان حدیث نیز روایت کرده است،[٦] اما در کتب رجالی در بارۀ وثاقت یا عدم وثاقت وی سخنی به میان نیامده است.

وجود عبارت «عدة من اصحابنا» در سند حدیث مذکور موجب تعلیق آن است،[٧] ولی این امر، موجب ضعف سند نمی‌شود.[٨]

٢-١-٢. سند منقول توسط شیخ مفید

شیخ مفید، سند حدیث مذکور را با تفاوت بیان نموده است:

أَخْبَرَنِی الشَّرِیفُ الصَّالِحُ أَبُو مُحَمَّدٍ الْحَسَنُ بْنُ حَمْزَةَ الْعَلَوِی الْحُسَینِی الطَّبَرِی; قَالَ: حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللهِ بْنِ جَعْفَرٍ الْحِمْیرِی، عَنْ أَبِیهِ، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَی، عَنْ مَرْوَكِ بْنِ عُبَیدٍ الْكُوفِی، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ زَیدٍ الطَّبَرِی.[٩]

در این سند، نام افراد به طور کامل تا شیخ مفید ذکر شده است که سه نفر «حسن بن حمزه علوی»، «محمد بن عبدالله بن جعفر حمیری» و «عبدالله بن جعفر حمیری» نیاز به بررسی رجالی خواهند داشت:

٢-١-٢-١. حسن بن حمزه علوی

وی از مشایخ شیخ طوسی[١٠] و از اکابر علمای امامیه در قرن چهارم بوده است.[١١] شیخ


[١]. همان، ص٣٨٣؛ طبقات‌ الرجال، ص٥٩.

[٢]. رجال ابن داود، ص٤٣.

[٣]. خلاصة الاقوال، ص١٤؛ رجال الطوسی، ص٣٥١.

[٤]. رجال الطوسی، ص٣٧٨.

[٥]. رجال الکشی، ص٥٦٣؛ رجال النجاشی، ص٤٢٥.

[٦]. رجال الطوسی، ص٣٦٤؛ معجم ‌رجال‌الحدیث، ج١٦، ص٩٩.

[٧]. ر.ک: جامع أحادیث الشیعة، ج‌٢٤، ص٧٤٦.

[٨]. کلیاتی در علم الرجال، ص٢١.

[٩]. امالی للمفید، ص٢٥٣.

[١٠]. تهذیب الاحکام، ج‌١(مقدمه)، ص١١.

[١١]. فهرست الطوسی، ص٢١٣.