آیةالله بروجردی وی را از راویان طبقۀ هفتم شمرده است. این طبقه راویانی‌ هستند
که ولادت آنان بین سال‌های ١٨٥ تا ٢٠٠ق، و وفات آنان بین سال‌های ٢٦٠ تا ٢٧٠ق، واقع شده است.[٢]

شیخ طوسی او را از اصحاب امام رضا، امام جواد و امام‌ هادی:[٣] برشمرده است. هر چند وی امام هشتم را ملاقات کرده، ولی از آن حضرت حدیثی گزارش نکرده است.[٤] از عبارت نجاشی استفاده می‌شود که وی هنگام ملاقات با امام رضا٧ در سنّ سماع روایت نبوده است.[٥] از ملاقات وی با امام حسن عسکری٧ نیز گزارشی در دست نیست. از این رو، احادیث چندانی را از امامان: گزارش نکرده است. از روایت کشّی استفاده می‌شود که وی زمانی به دستور امام جواد٧ در مدینه به خدمت آن حضرت رسیده است و امام نامه‌ای را برای زکریا بن آدم _ که نماینده آن حضرت در قم بود _ به وسیله احمد اشعری فرستاده است. [٦]

نجاشی و شیخ طوسی در توصیف وی نگاشته‌اند:

رحمت خدا بر او باد! از بزرگان اهل قم استاد و رئیس و فقیه بدون رقیب بود، و با حاکمان قم رفت و آمد داشت و به خدمت سه امام رضا٧ جواد٧ و‌ هادی٧ رسید.[٧]

ابن‌ حجر عسقلانی از او نام برده و او را علامه، و استاد شیعیان قم (شیخ الرافضة
بقم) و فردی مشهور توصیف کرده است.[٨] اشعری نزد سلطان وقت نیز از منزلت
خاصی برخوردار بوده است؛ چنان که نجاشی در یاد کرد او گفته که وی، همانند پدرش،
با حاکم قم در ارتباط بوده است و این خود، بیان‌گر جایگاه رفیع مرتبه وی در میان

[١]. لسان المیزان، ج١، ص٢٦٠، ش٨٠٧.

[٢]. الموسوعة الرجالیة، ج١، ص١١١- ١١٢؛ ج٤، ص٥٦ - ٥٨.

[٣]. رجال الطوسی، ص٣٥١، ش٥١٩٧؛ ص٣٧٣، ش٥٥١٩ و ص٣٨٣، ش٥٦٣٢.

[٤]. رجال النجاشی، ص٨٢، ش١٩٨.

[٥]. همان.

[٦]. اختیار معرفة الرجال، ص٦٣٥ _ ٦٣٤، ش١١١٥.

[٧]. رجال النجاشی، ص٨٢، ش١٩٨؛ فهرست الطوسی، ص٢٥، ش٦٥.

[٨]. لسان المیزان، ج١، ص٢٦٠، ش٨٠٧.