منتخب المسائل - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٣٩٧ - ١٣- كفّاره خراشيدن زن صورت خود را در مصيبت

(مسأله ١٩٠٩) هر مُدّ عبارت از ٨٧٠ گرم مى‌باشد- تقريبا- و لذا اگر ٩٠٠ گرم بدهد، مطابق احتياط خواهد بود.

(مسأله ١٩١٠) در كفّاره مخالفت سوگند ملحقات آن (كفّاره‌هاى شماره ٩ تا ١٤) بنابر احتياط واجب به گندم، آرد گندم يا نان گندم اكتفا كند. اما در ديگر كفّاره‌ها هر طعامى كفايت مى‌كند، مانند: برنج، خرما، گندم و امثال آنها.

(مسأله ١٩١١) در كفّاره‌ها حتما بايد عين طعام داده شود و قيمت آن كفايت نمى‌كند.

٢) سير كردن فقير، و در اين صورت مقدار طعام و نوع طعام شرط نمى‌باشد. ولى اگر فقير خردسال باشد بايد تفاوت خوراك او با بزرگسال منظور شود. و اگر رعايت آن ميسّر نباشد، دو نفر خردسال را به جاى يك بزرگسال منظور كند. و در هرحال بايد به ولى كودك مراجعه كند.

(مسأله ١٩١٢) در اطعام فقير حتما بايد تعداد آنها مورد عنايت باشد، پس اگر به يك فقير چندين بار اطعام كند كفايت نمى‌كند، مگر در جايى كه به تعداد لازم فقير يافت نشود. در اين صورت تكرار آنها در روزهاى مختلف مانعى ندارد، ولى نبايد دريك روز تكرار كند.

(مسأله ١٩١٣) اگر چندين كفّاره بر عهده او باشد، مى‌تواند به تعداد آن به هر فقير كفّاره بدهد، مثلًا اگر ده تا كفّاره بر عهده دارد، مى‌تواند به شصت فقير به هر يكى ده مُدّ گندم بدهد.

(مسأله ١٩١٤) در كفّاره‌هاى ترتيبى كه قبلًا گفتيم اگر از يكى ناتوان باشد، بايد بعدى را انجام دهد، وميزان آن است كه به هنگام اداى كفّاره ناتوان باشد. پس اگر كسى موظف است كه دو ماه روزه بگيرد و به آن قدرت ندارد و لذا به ٦٠ فقيرطعام داد، اگر بعدها به روزه گرفتن قدرت پيدا كند، همان اطعام او را كفايت مى‌كند.

(مسأله ١٩١٥) اگر كسى به جهت ناتوانى از روزه، اطعام به فقرا را