منتخب المسائل - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ١٠٣ - سجده

سجده واجب است. و هر دو با هم ركن هستند، اگر كسى عمدا يا سهوا در يك ركعت اصلًا سجده نكند و يا چهار مرتبه سجده كند نمازش باطل مى‌شود.

(مسأله ٥٠٤) اگر يك سجده در نماز سهوا كم يا زياد شود، نماز باطل نمى‌شود.

(مسأله ٥٠٥) در سجده بايد پيشانى را بر زمين و يا چيزى كه از زمين روييده بگذاريد.

(مسأله ٥٠٦) علاوه بر نهادن پيشانى بر زمين، چند چيز در سجده واجب است:

اوّل: گذاشتن هفت عضو سجده بر زمين كه عبارتند از: پيشانى، دستها، زانوها و دو انگشت شست پاها.

دوّم: گفتن ذكر سجده و عبارت است از يك‌بار: «سُبْحانَ رَبّىَ الْأَعْلى وَبِحَمْدِهِ‌» و يا سه بار «سبحان اللّه» به تفصيلى كه در ركوع بيان شد.

(مسأله ٥٠٧) بايد ذكر سجده در حالى گفته شود كه هفت عضو بر روى زمين و در محلّ خود آرام گرفته باشد.

سوم: برداشتن سر از سجده زمين دو سجده، وهمچنين بنابر احتياط واجب بعد از سجده دوّم نيز، به طورى كه صاف بنشيند و بدن آرام بگيرد.

چهارم: اين كه محل سجده او كه پيشانى را بر آنجا نهاده، بيش از چهار انگشت بسته، از جاهاى ديگر اعضاى سجده بلندتر يا پائين تر نباشد.

(مسأله ٥٠٨) اگر پيشانى بى‌اختيار از جاى سجده بلند شود، در اينجا دو صورت است:

١) اگر هنگامى روى دهد كه پيشانى را بر زمين نهاده و در آن استقرار يافته است، پس آن يك سجده به شمار مى‌آيد، اگر چه ذكر نگفته باشد، و لذا در صورت امكان بايد نگذارد كه پيشانى دوباره برگردد، بلكه مى‌نشيند و آن را يك سجده حسابمى‌كند و اگر پيشانى بى‌اختيار برگردد، آن را سجده دوّم حساب نمى‌كند.[١٥]

[١٥] طباطبايى حكيم، محمد سعيد، منتخب المسائل، ١جلد، مهر ثامن الائمه عليهم السلام - قم - ايران، چاپ: ١، ١٣٨٩ ه.ش.