منتخب المسائل - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٣٥٢ - عيبهايى كه موجب فسخ مىشود

(مسأله ١٦٧٥) در عقد موقّت نيازى به طلاق نيست، بلكه به يكى از دو طريق زير از يكديگر جدا مى‌شوند:

١) سپرى شدن مدّت تعيين شده.

٢) هبه كردن بقيه مدّت.

(مسأله ١٦٧٦) ولىّ دو طفل صغير مى‌توانند آن‌ها را براى مدّت كوتاهى براى اهداف ديگرى- از قبيل ايجاد محرميّت- به يكديگر عقد كنند، اگرچه در آن مدّت قابل كامجوئى نباشند. اين عقد صحيح است به شرط اينكه مفسده‌اى در كار نباشد وسهل‌انگارى نسبت به حقّ صغير به شمار نيايد.

عيبهايى كه موجب فسخ مى‌شود

(مسأله ١٦٧٧) از آنجا كه" نكاح" عقد لازم است بر خلاف ديگر عقدهاى لازم، با پشيمانى و اقاله طرفين فسخ نمى‌شود. بلكه در عقد دائم بايد براى جدايى طلاق و در عقد موقت يا با تمام شدن وقت معين و يا با بخشش باقى وقت از طرف مرد ازيكديگر جدا شوند.

(مسأله ١٦٧٨) زن در چهار مورد اختيار فسخ دارد:

١) مرد ديوانه شود، خواه پيش از عقد ديوانه بوده و يا بعد از عقد ديوانه شود، اگرچه زناشوئى هم انجام شده باشد.

٢) مرد قدرت نزديكى نداشته باشد، به شرط اينكه حتى يك بار هم نزديكى نكرده باشد و از نزديكى با زنان ديگر نيز ناتوان باشد. چه از اوّل ناتوان بوده، يا بعدا ناتوان شده باشد.

٣) مرد به هنگام عقد اخته باشد.

٤) نسب مرد خلاف درآيد.

(مسأله ١٦٧٩) اگر زنى با مردى ازدواج كند و مرد، خود را از يك فاميل‌